کنکاش نقش اجتماعی مدرسه در ثبیت تقویت نگرش مثبت نسبت به یادگیری در دانش آموزان

در عصری که سرعت تحولات علمی، فناورانه و اجتماعی بی سابقه است، یادگیری به امری محدود به دوران رسمی تحصیل تقلیل نمی یابد، بلکه به ضرورتی همیشگی برای سازگاری، رشد و مشارکت موثر در زندگی فردی و اجتماعی بدل شده است. در قلب این پارادایم، مفهوم یادگیری مادام العمر قرار دارد؛ رویکردی فعال و خودانگیخته به کسب دانش و مهارت که در سراسر عمر تداوم می یابد و تنها بر انباشت اطلاعات متمرکز نیست، بلکه بر پرورش نگرش ها، ارزش ها و توانمندی های شخصی برای یادگیری مستمر تاکید می ورزد. در این میان، مدرسه به عنوان نخستین و موثرترین نهاد نظام مند آموزشی در زندگی هر فرد، نقشی محوری و بنیادین بر عهده دارد. پرسش اصلی این است که مدرسه چگونه می تواند از گذرگاه یک سازمان آموزشی صرف، به یک کانال توانمندساز و مشوق یادگیری مستمر تبدیل شود؟ آیا نقش مدرسه تنها در انتقال مجموعه ای از دانش و مهارت های مشخص خلاصه می شود، یا رسالتی فراتر دارد و آن شکل دهی به هویت یادگیرندگی در دانش آموزان است؟