نقش استعاره و نماد در شعر کلاسیک فارسی

ادبیات فارسی، به ویژه شعر کلاسیک، همواره از استعاره و نماد به عنوان ابزارهای بنیادی برای بیان مفاهیم پیچیده و عاطفی بهره برده است. این مقاله با هدف بررسی نقش استعاره و نماد در شعر کلاسیک فارسی، به تحلیل انواع استعاره ها، عملکرد نمادها و تاثیر آن ها بر فهم و تفسیر مخاطب می پردازد. پژوهش حاضر نشان می دهد که استعاره و نماد نه تنها نقش زینتی در شعر ندارند، بلکه به عنوان ساختارهایی معنایی عمل می کنند که اندیشه، احساس و تجربه شاعر را به خواننده منتقل می کنند. نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که نمادها و استعاره ها می توانند علاوه بر غنی سازی زیبایی شناختی شعر، به انعکاس ارزش ها، باورها و اندیشه های فرهنگی جامعه نیز کمک کنند. کاربرد دقیق و هدفمند استعاره و نماد در اشعار کلاسیک فارسی، نشان دهنده توانایی شاعر در خلق فضایی معنایی و عاطفی پیچیده است که فهم آن نیازمند شناخت ادبیات و بستر فرهنگی زمانه شاعر است. این مطالعه با ارائه نمونه هایی از اشعار کلاسیک، اهمیت استعاره و نماد در تقویت اثرگذاری هنری شعر را نشان می دهد و مسیر تحلیل متون ادبی را با رویکردی جامع فراهم می آورد.واژگان کلیدیاستعاره، نماد، شعر کلاسیک فارسی