بررسی نقش مدرسه در شکل دهی و تقویت نگرش مثبت نسبت به یادگیری مادام العمر و تداوم رشد فردی و اجتماعی دانش آموزان

مدرسه ها به عنوان نهادهای محوری اجتماعی و آموزشی، نقشی بنیادین در شکل دهی به نگرش دانش آموزان نسبت به فرآیند یادگیری و ایجاد پایه های رشد فردی و اجتماعی مادام العمر ایفا می کنند. این مقاله با رویکردی نظری و مبتنی بر تدوین یک چارچوب مفهومی تلفیقی، به بررسی سازوکارهای این نقش می پردازد. یافته ها نشان می دهد که مدرسه از طریق محیط اجتماعی حمایتگر (شامل روابط مثبت با معلمان و همسالان، احساس تعلق و عدالت آموزشی) بر خودپنداره تحصیلی، انگیزش و حس کنجکاوی دانش آموزان تاثیر مستقیم می گذارد. این عوامل درونی، به نوبه خود، شالوده نگرش مثبت به یادگیری را تشکیل می دهند. همچنین، برنامه ریزی آموزشی و مدیریت مدرسه با ایجاد فرصت های یادگیری فعال (مانند پروژه های گروهی، آموزش مهارت های زندگی و استفاده از فناوری) و الگوسازی رفتارهای یادگیرندگی از سوی معلمان مشتاق، مستقیما در تقویت مهارت های ضروری برای یادگیری مادام العمر مانند خودکارآمدی، خودتنظیمی و تفکر انتقادی عمل می کنند. این چارچوب مفهومی، تعامل پویا و چندسطحی بین محیط مدرسه، فرآیندهای روان شناختی دانش آموز و پیامدهای بلندمدت یادگیری را ترسیم می کند. درنهایت، مقاله به کاربردهای این چارچوب در بهبود عملکرد تحصیلی و همچنین مزایا و چالش های پیش روی مدارس در ایفای این نقش محوری می پردازد. درک این سازوکارها به سیاست گذاران و مربیان کمک می کند تا محیط های آموزشی را به گونه ای طراحی کنند که نه تنها انتقال دهنده دانش، که پرورش دهنده شهروندانی یادگیرنده، انعطاف پذیر و مسئول در قبال رشد مستمر خود و جامعه باشند.واژگان کلیدی: یادگیری مادام العمر، نگرش به یادگیری، رشد فردی و اجتماعی، محیط اجتماعی مدرسه، چارچوب مفهومی، مهارت های خودتنظیمی، نقش مدرسه.