تحلیل مروری کاربست روش های تدریس تلفیقی معلمان زبان عربی، یادگیری فعال و پایداری یادگیری زبان

رشد فناوری های آموزشی و گسترش رویکردهای نوین یاددهی–یادگیری، ضرورت بازاندیشی در شیوه های تدریس زبان های خارجی از جمله زبان عربی را دوچندان کرده است. یکی از رویکردهای نوظهور در این زمینه، استفاده از روش های تدریس تلفیقی است که با ترکیب آموزش حضوری و الکترونیکی، زمینه مشارکت فعال زبان آموزان و تعمیق فرایند یادگیری را فراهم می کند. هدف مقاله حاضر، تحلیل مروری کاربست روش های تدریس تلفیقی توسط معلمان زبان عربی و بررسی ارتباط آن با یادگیری فعال و پایداری یادگیری زبان است.روش پژوهش حاضر از نوع مروری کتابخانه ای است که با بررسی و دسته بندی مطالعات داخلی و خارجی منتشرشده در سال های اخیر انجام شده است. منابع مورد استفاده شامل مقالات علمی–پژوهشی، کتب تخصصی و پژوهش های مرتبط با آموزش زبان، یادگیری تلفیقی، یادگیری فعال و پایداری یادگیری زبان می باشد که از پایگاه های معتبر علمی گردآوری شده اند. در این مقاله، مفاهیم بنیادین روش های تدریس تلفیقی، نقش معلمان زبان عربی در اجرای این روش ها، و راهبردهای یادگیری فعال در کلاس های زبان عربی مرور شده است.یافته های مطالعات مرورشده نشان می دهد که به کارگیری روش های تدریس تلفیقی، با افزایش تعامل، انگیزش و درگیری شناختی زبان آموزان همراه بوده و بستر مناسبی برای تحقق یادگیری فعال فراهم می سازد. همچنین، ترکیب فعالیت های حضوری با محیط های دیجیتال می تواند به تقویت ماندگاری آموخته های زبانی و پایداری یادگیری زبان عربی کمک کند. در مجموع، نتایج این مرور حاکی از آن است که روش های تدریس تلفیقی، در صورت برخورداری معلمان از شایستگی های حرفه ای و فناوری لازم، ظرفیت بالایی برای بهبود کیفیت و پایداری یادگیری زبان عربی دارند و می توانند به عنوان رویکردی موثر در برنامه های آموزشی مورد توجه قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس تلفیقی ، یادگیری فعال ، پایداری یادگیری ، آموزش زبان عربی ، نقش معلم