یادگیری خودتنظیمی درآموزش آنلاین،ابزارهای هوشمندورضایت

پژوهش حاضر با هدف فراتحلیل و ترکیب نظام مند یافته های پژوهش های معاصر در حوزه یادگیری خودتنظیمی در آموزش آنلاین با تاکید بر نقش ابزارهای هوشمند و پیامد رضایت انجام شده است. این مطالعه با رویکرد کیفی و به روش سنتز پژوهی با بهره گیری از تحلیل مضمون صورت پذیرفت. حوزه تحلیل شامل منابع علمی معتبر بین المللی منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶ بود که با روش نمونه گیری هدفمند از نوع ملاک محور انتخاب و با استفاده از نرم افزار مکس کیودا تحلیل گردید. یافته های پژوهش در قالب سه مضمون فراگیر، ۱۰ مضمون سازمان دهنده و ۴۱ مضمون پایه طبقه بندی شد. مضمون فراگیر نخست، «ظرفیت های خودتنظیمی در محیط های یادگیری آنلاین هوشمند» با مضامین سازمان دهنده هدف گذاری و برنامه ریزی راهبردی، راهبردهای تکلیف و مدیریت زمان، خودنظارتی و خودارزیابی، و کمک جویی و تعامل اجتماعی؛ مضمون فراگیر دوم، «کارکردهای ابزارهای هوشمند در حمایت از خودتنظیمی» با مضامین سازمان دهنده بازخورد شخصی سازی شده و تطبیقی، دستیاران مجازی هوشمند و سامانه های مبتنی بر هوش مصنوعی، و یادگیری تحلیلی و داشبوردهای خودتنظیمی؛ و مضمون فراگیر سوم، «الگوی شکل گیری رضایت در یادگیری خودتنظیم هوشمند» با مضامین سازمان دهنده رضایت از منظر نظریه خودتعیین گری (خودمختاری، شایستگی و ارتباط)، کاربردپذیری و سودمندی ادراک شده، و یکپارچگی و همسویی با برنامه درسی شناسایی گردید. نتایج نشان داد که ابزارهای هوشمند با کارکردهای متفاوت و مکمل، ظرفیت های خودتنظیمی را در مراحل سه گانه مدل زیمرمن (پیش اندیشی، عملکرد و خودبازاندیشی) به طور معناداری ارتقا می بخشند. همچنین رضایت از این ابزارها به عنوان پیامد کلیدی، نه صرفا تابعی از کارایی فناورانه، که تابعی از تامین نیازهای بنیادین روان شناختی، سودمندی ادراک شده و هم کنش موثر میان یادگیرنده و ابزار هوشمند است. بر اساس یافته ها، الگوی طراحی ابزارهای هوشمند خودتنظیم یار در چهار سطح راهبردهای شناختی-فراشناختی، راهبردهای انگیزشی، راهبردهای رفتاری و راهبردهای زمینه ای ارائه گردید.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودتنظیمی ، آموزش آنلاین ، ابزارهای هوشمند ، هوش مصنوعی ، رضایت ، دستیاران مجازی