تاثیر هوش مصنوعی آموزشی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارای نیازهای ویژه شناختی با نقش میانجی مدیریت زمان

این مطالعه به بررسی تاثیر هوش مصنوعی آموزشی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارای نیازهای ویژه شناختی با نقش میانجی مدیریت زمان می پردازد. از رویکرد تلفیقی کیفی-کمی و مدل سازی ساختاری سه متغیره استفاده می شود تا روشن گردد آیا به کارگیری ابزارهای هوش مصنوعی می تواند با بهبود مدیریت زمان در فرایند یادگیری، بهبود پایدار و معنی دار عملکرد تحصیلی را همراه داشته باشد و مدیریت زمان تا چه حد کانال ترجمه مزایای AI به نتایج آموزشی است. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره متوسطه در مدارس دولتی و غیرانتفاعی شهر تهران است و نمونه گیری چندمرحله ای-تصادفی برای پوشش نمایه های آموزشی مختلف به کار می رود. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه های استاندارد برای اندازه گیری شدت استفاده از هوش مصنوعی آموزشی، سطح مدیریت زمان و شاخص های پیشرفت تحصیلی بود. روایی محتوا و سازه با CFA تایید و پایایی مقیاس ها با آلفای کرونباخ گزارش شد و شاخص های برازش مدل ارائه گردید تا اعتبار یافته ها تضمین شود. تحلیل مسیر با AMOS/LISREL انجام شد تا هم اثر مستقیم AI بر پیشرفت تحصیلی و هم اثر غیرمستقیم از طریق مدیریت زمان برآورد گردد. نتایج نشان می دهد که AI به طور مستقیم بر پیشرفت تحصیلی اثر مثبت دارد و مدیریت زمان به عنوان میانجی، این اثر را تقویت می کند. این یافته ها با مبانی نظری بار شناختی و فراشناختی و رویکردهای یادگیری مبتنی بر فناوری سازگار است و به طراحی مداخلات AI با تمرکز بر بهبود مدیریت زمان و بازخوردهای معنایی منجر می شود. ملاحظات عملی شامل ملاحظات اخلاقی، تفاوت های زمینه ای مدارس و تفاوت های فردی در پاسخ به فناوری است که در پژوهش های آینده باید مدنظر قرار گیرد. کلیدهای نظری مبنای کار به تبیین نقش میانجی مدیریت زمان در ترجمه مزایای هوش مصنوعی به یادگیری اشاره دارند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی آموزشی ، پیشرفت تحصیلی ، نیازهای ویژه شناختی ، مدیریت زمان