تحلیل شناختی اثربخشی تدریس مبتنی بر «تعارض شناختی کنترل شده» در اصلاح خطاهای مفهومی دانش آموزان

خطاهای مفهومی پایدار یکی از موانع اساسی یادگیری عمیق در آموزش مدرسه ای به شمار می آیند. پژوهش ها نشان می دهند که آموزش توضیح محور و انتقالی، اگرچه به پوشش محتوای درسی می انجامد، اما اغلب در اصلاح این خطاها ناکام است. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی–شناختی به بررسی اثربخشی تدریس مبتنی بر تعارض شناختی کنترل شده می پردازد. این شیوه بر ایجاد ناهماهنگی هدفمند میان پیش دانسته های یادگیرنده و شواهد آموزشی، همراه با هدایت شناختی، استوار است. چارچوب نظری پژوهش بر نظریه تغییر مفهومی، نظریه طرح واره، حافظه فعال و نظریه بار شناختی تکیه دارد. تحلیل مفهومی نشان می دهد که تعارض شناختی کنترل شده از طریق ناپایدارسازی طرح واره های نادرست، فعال سازی بازاندیشی شناختی و تسهیل بازسازی مفهومی، می تواند یادگیری معنادار و پایدار را تقویت کند. یافته های این پژوهش مبنایی نظری برای طراحی الگوهای تدریس شناخت محور در آموزش مفاهیم انتزاعی و نیمه انتزاعی فراهم می آورد.