معلم و هدایت دانش آموزان به یادگیری خودراهبر

یادگیری خودراهبر به عنوان یکی از مولفه های کلیدی آموزش نوین، نقش تعیین کننده ای در پرورش یادگیرندگانی مستقل، مسئولیت پذیر و مادام العمر دارد. در این میان، معلم به عنوان طراح، تسهیل گر و راهنمای فرآیند یادگیری، نقشی محوری در هدایت دانش آموزان به سوی یادگیری خودراهبر ایفا می کند. هدف این مقاله، تبیین نقش معلم در شکل دهی، تقویت و هدایت یادگیری خودراهبر دانش آموزان بر اساس رویکردهای علمی و تربیتی معاصر است.این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و بر پایه تحلیل مفهومی ادبیات تربیتی، به بررسی ابعاد مختلف یادگیری خودراهبر و راهبردهای معلم محور در تحقق آن می پردازد. یافته ها نشان می دهد که ایجاد فرصت انتخاب، آموزش مهارت های خودتنظیمی، تقویت انگیزش درونی، بازخورد هدفمند و ایجاد فضای یادگیری حمایتی از جمله مهم ترین اقدامات معلم در هدایت دانش آموزان به سوی یادگیری خودراهبر است. همچنین، معلم با الگوسازی تفکر مستقل، تشویق به هدف گذاری شخصی و پرورش مهارت های فراشناختی، زمینه انتقال مسئولیت یادگیری از معلم به دانش آموز را فراهم می سازد.نتایج این بررسی حاکی از آن است که هدایت آگاهانه دانش آموزان به یادگیری خودراهبر، پیامدهای مثبتی همچون افزایش انگیزه تحصیلی، بهبود عملکرد آموزشی، ارتقای اعتمادبه نفس یادگیری و آمادگی برای مواجهه با چالش های پیچیده زندگی را به همراه دارد. در مجموع، نقش معلم از انتقال دهنده دانش به راهبر یادگیری تغییر یافته و موفقیت نظام آموزشی در گرو توانمندسازی معلمان برای پرورش یادگیرندگان خودراهبر است