تحلیل نقش معلم در پرورش یادگیری خودراهبر

یادگیری خودراهبر به عنوان یکی از شایستگی های کلیدی قرن بیست ویکم، نقش تعیین کننده ای در توانمندسازی دانش آموزان برای یادگیری مادام العمر، حل مسئله و سازگاری با تغییرات سریع علمی و اجتماعی دارد. هدف پژوهش حاضر تحلیل نقش معلم در پرورش یادگیری خودراهبر در دانش آموزان با تاکید بر رویکردهای تربیتی، راهبردهای آموزشی و تعاملات کلاسی است. این مطالعه با رویکرد تحلیلی–توصیفی و بر پایه مفاهیم نظری حوزه روان شناسی تربیتی و یادگیری دانش آموزمحور، به بررسی مولفه های اثرگذار معلم در تقویت خودنظم دهی، انگیزش درونی و مسئولیت پذیری یادگیرندگان می پردازد.یافته های تحلیلی نشان می دهد که معلم، فراتر از انتقال دهنده دانش، به عنوان تسهیل گر یادگیری، نقش محوری در ایجاد فرصت های یادگیری فعال، تقویت مهارت های فراشناختی و هدایت دانش آموزان به سوی هدف گذاری، برنامه ریزی و ارزیابی مستقل فرایند یادگیری ایفا می کند. به کارگیری روش های تدریس فعال، بازخورد سازنده، واگذاری مسئولیت یادگیری به دانش آموزان و ایجاد محیط یادگیری حمایتی و انگیزشی، از مهم ترین راهبردهایی است که به توسعه یادگیری خودراهبر منجر می شود. همچنین نتایج نشان می دهد نگرش معلم به استقلال یادگیرنده و میزان اعتماد به توانایی های دانش آموزان، تاثیر مستقیمی بر شکل گیری رفتارهای خودراهبرانه دارد.در مجموع، این پژوهش بر ضرورت بازتعریف نقش معلم در نظام های آموزشی معاصر تاکید دارد و نشان می دهد که پرورش یادگیری خودراهبر، نیازمند معلمانی آگاه، انعطاف پذیر و توانمند در طراحی تجربه های یادگیری معنادار است. یافته های این مطالعه می تواند راهنمایی علمی برای برنامه ریزان آموزشی، معلمان و پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت در جهت ارتقای کیفیت یادگیری و تربیت یادگیرندگان مستقل و مسئول باشد.