رابطه بین خودباوری و مهارت تصمیم گیری مدیران مدارس ابتدایی منطقه ۷ تهران

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین خودباوری و مهارت تصمیم گیری مدیران مدارس ابتدایی منطقه ۷ تهران انجام شده است. خودباوری به عنوان یک سازه روانشناختی کلیدی در عملکرد مدیریتی، به ویژه در فرآیند حساس تصمیم گیری، از اهمیت بالایی برخوردار است. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه مدیران مدارس ابتدایی منطقه ۷ تهران است که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، نمونه ای مناسب گردآوری شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی-همبستگی است. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه استاندارد شده سنجش خودباوری و پرسشنامه سنجش مهارت تصمیم گیری است. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های آماری ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج تحلیل ها نشان داد که بین خودباوری مدیران و سطح مهارت آن ها در تصمیم گیری، رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ به طوری که هرچه سطح خودباوری مدیران بالاتر باشد، توانایی آن ها در اتخاذ تصمیمات موثرتر و کارآمدتر افزایش می یابد. در مدل رگرسیون، خودباوری به عنوان یک پیش بین معنادار برای مهارت تصمیم گیری شناسایی شد. یافته های پژوهش حاکی از آن است که برنامه های توسعه حرفه ای مدیران باید بر تقویت مولفه های روانشناختی مانند خودباوری تمرکز ویژه ای داشته باشند تا بهبود عملکرد مدیریتی و در نهایت ارتقای کیفیت آموزش در مدارس محقق شود. این نتایج پیامدهای مهمی برای سیاست گذاران آموزشی در زمینه توانمندسازی مدیران دارد.

کلیدواژه ها:

خودباوری ، تصمیم گیری ، مدیریت آموزشی ، مدیران مدارس ابتدایی.