تدوین مدل ساختاری پیشرفت تحصیلی بر اساس رهبری تحول آفرین مدیران با میانجی گری انگیزش شغلی و خودکارآمدی جمعی معلمان

هدف: پژوهش حاضر با هدف آزمون مدل علی تاثیر سبک رهبری تحول آفرین مدیران بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با بررسی نقش میانجی چندگانه انگیزش شغلی معلمان و خودکارآمدی جمعی انجام شد.روش: این پژوهش از نوع همبستگی و معادلات ساختاری (SEM) بود. جامعه آماری شامل تمامی معلمان مقطع متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ به تعداد ۵۴۲۰ نفر بود. با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۴۵۰ معلم به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد رهبری تحول آفرین بس و آولیو (۲۰۰۴)، انگیزش شغلی هاکمن و اولدهام (۲۰۱۹)، خودکارآمدی جمعی گودارد (۲۰۲۳) و میانگین نمرات نهایی دانش آموزان به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی استفاده شد. تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS ۲۸ و SmartPLS ۴ انجام شد.یافته ها: یافته ها نشان داد که اثر مستقیم رهبری تحول آفرین بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان معنادار نبود (۰۵/۰p>)؛ اما اثر غیرمستقیم آن از طریق انگیزش شغلی و خودکارآمدی جمعی معلمان معنادار بود (۰۱/۰p<). مدل نهایی ۴۲ درصد از واریانس پیشرفت تحصیلی را تبیین کرد.نتیجه گیری: رهبری تحول آفرین به طور غیرمستقیم و از طریق تقویت انگیزش و باورهای جمعی معلمان به بهبود عملکرد دانش آموزان منجر می شود. مدیران مدارس برای ارتقای خروجی های آموزشی باید به جای مداخله مستقیم در فرآیند یاددهی، بر توانمندسازی روان شناختی معلمان متمرکز شوند.

کلیدواژه ها:

رهبری تحول آفرین ، انگیزش شغلی معلم ، خودکارآمدی جمعی ، پیشرفت تحصیلی ، معادلات ساختاری