محدودیت های فناوری در آموزش های سنتی

ورود فناوری های نوین اطلاعات و ارتباطات به عرصه آموزش، پتانسیل بالایی برای تحول در روش های تدریس و یادگیری دارد. با این حال، در سیستم های آموزشی سنتی و بومی، ادغام این فناوری ها با موانع ساختاری، فرهنگی و زیرساختی متعددی روبرو است. این پژوهش با هدف شناسایی و تحلیل محدودیت های فناوری در بستر آموزش های سنتی انجام شده است. روش پژوهش کیفی و از نوع مطالعه موردی-توصیفی است. داده ها از طریق مشاهده و مصاحبه با معلمان و فعالان حوزه آموزش سنتی گردآوری شده و با روش تحلیل مضمون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که محدودیت های ناشی از فقدان زیرساخت های سخت افزاری، مقاومت فرهنگی در برابر تغییر، تضاد میان منطق فناوری با فلسفه وجودی آموزش سنتی، و نگرانی های امنیتی و اخلاقی، از جمله موانع اصلی هستند. نتایج حاصله حاکی از آن است که استفاده مکانیکی از فناوری در بسترهای سنتی نه تنها کارآمد نیست، بلکه می تواند به هویت و ماهیت این آموزش ها آسیب بزند. پیشنهاد می شود به جای تقلید کورکورانه از مدل های غربی، رویکرد «فناوری بومی گرا» و متناسب با ارزش های حاکم بر آموزش های سنتی اتخاذ شود.

کلیدواژه ها:

آموزش سنتی ، فناوری آموزشی ، محدودیت های فناوری ، بومی سازی ، مقاومت فرهنگی ، زیرساخت آموزشی ، فلسفه تعلیم و تربیت اسلامی.