آموزش توانمندساز: بازتعریف اهداف و روش های پرورش یادگیرندگان در نظام های نوین

در عصر حاضر، آموزش و پرورش دیگر محدود به انتقال دانش و مهارت های پایه ای نیست، بلکه به نهادی راهبردی برای پرورش توانمندی های چندبعدی انسان تبدیل شده است. اهمیت تفکر انتقادی، خلاقیت، خودتنظیمی، مهارت های اجتماعی و توانایی حل مسئله، فراتر از دستاوردهای صرفا علمی، باعث شده است که نظام های آموزشی نوین بر ایجاد شرایطی برای یادگیری فعال، مشارکتی و معنادار تاکید کنند. این تغییر پارادایم، معلم را از نقش انتقال دهنده صرف دانش به راهنمای فرآیند یادگیری تبدیل کرده و یادگیرنده را در مرکز توجه قرار می دهد. بهره گیری هدفمند از فناوری های آموزشی، طراحی محیط های یادگیری انعطاف پذیر و توجه به تفاوت های فردی یادگیرندگان، از دیگر ویژگی های این رویکردها است که زمینه رشد متوازن توانمندی های شناختی، عاطفی و اجتماعی را فراهم می آورد. مقاله حاضر با بررسی کارکردهای نظام های آموزشی نوین، نشان می دهد که بازنگری در اهداف، روش ها و محتوای آموزش برای دستیابی به یادگیری موثر و پرورش انسان توانمند، امری ضروری و اجتناب ناپذیر است. یافته ها نشان می دهد که آموزش توانمندساز نه تنها کیفیت یادگیری را ارتقا می دهد، بلکه یادگیرندگان را برای ایفای نقش های موثر در جامعه و مواجهه با چالش های پیچیده زندگی آماده می کند.واژگان کلیدی: آموزش توانمندساز، یادگیری معنادار، توسعه توانمندی