بازتعریف آموزش معاصر: نقش یادگیری فعال در ارتقای مشارکت و تجربه یادگیرنده

نظام های آموزشی سنتی که عمدتا بر انتقال یک سویه اطلاعات تمرکز دارند، در پاسخ به نیازهای یادگیرندگان قرن بیست ویکم ناکافی شده اند. در مقابل، رویکردهای نوین یادگیری فعال با تاکید بر مشارکت فعال یادگیرنده، تجربه عملی، حل مسئله و تعامل اجتماعی، توانسته اند کیفیت یادگیری را افزایش دهند و یادگیرنده را در جایگاه سازنده دانش قرار دهند. این رویکردها یادگیری را به فرایندی پویا، معناگرا و مشارکتی تبدیل می کنند که در آن دانش از طریق تجربه، بازاندیشی و تعامل اجتماعی ساخته می شود. یادگیری فعال همچنین موجب تقویت مهارت های تفکر انتقادی، خودتنظیمی و مسئولیت پذیری یادگیرنده می شود و انگیزش درونی او را برای مشارکت در فرایند آموزشی افزایش می دهد. تغییر نقش معلم از انتقال دهنده محتوا به تسهیل گر و راهنمای یادگیری، از دیگر ویژگی های این رویکرد است که محیط آموزشی را به فضایی انعطاف پذیر، مشارکتی و یادگیرنده محور تبدیل می کند. مقاله حاضر با رویکرد تحلیلی، به بررسی ابعاد نظری، کاربردی و پیامدهای یادگیری فعال می پردازد و نشان می دهد که استقرار این رویکردها می تواند فرایند یاددهی–یادگیری را از حالت ایستا و منفعل به فرایندی پویا، مشارکتی و خلاق تبدیل کند.واژگان کلیدی:یادگیری فعال، مشارکت یادگیرنده، یادگیرنده محوری