تحلیل راهبردی کیفیت بخشی به کنش های آموزشی و تربیتی در نظام های یادگیری

کیفیت بخشی به کنش های آموزشی و تربیتی یکی از مهم ترین دغدغه های نظام های آموزشی معاصر به شمار می آید، زیرا اثربخشی آموزش و پرورش نقش مستقیمی در رشد همه جانبه فرد و پیشرفت اجتماعی ایفا می کند. در سال های اخیر، تغییرات شتابان در ساختارهای اجتماعی، تحولات فناورانه و تنوع نیازهای یادگیرندگان، ضرورت بازاندیشی در شیوه های سنتی آموزش و پرورش را برجسته ساخته است. این مقاله با هدف تبیین ابعاد مختلف کیفیت در کنش های آموزشی و تربیتی و شناسایی عوامل موثر بر ارتقای آن تدوین شده است. تمرکز اصلی بر بررسی نقش عناصر انسانی، مدیریتی و محیطی در بهبود فرآیندهای یاددهی–یادگیری و فعالیت های پرورشی است. نتایج تحلیل ها نشان می دهد که هم راستاسازی سیاست های آموزشی، توسعه شایستگی های حرفه ای معلمان، ایجاد محیط های یادگیری پویا و توجه به جنبه های پرورشی آموزش، می تواند به ارتقای معنادار کیفیت عملکرد آموزشی و تربیتی منجر شود. مقاله حاضر تاکید دارد که کیفیت بخشی به آموزش و پرورش نیازمند نگرشی جامع و راهبردی است که در آن آموزش، تربیت و مدیریت به عنوان اجزای یک نظام یکپارچه مورد توجه قرار گیرند.واژگان کلیدیکیفیت آموزشی، کنش تربیتی، عملکرد آموزشی، توسعه شایستگی حرفه ای، نظام یادگیری