کیفیت بخشی به آموزش وپرورش با رویکرد یادگیرنده محور

نظام های آموزشی معاصر با چالش های عمیقی در زمینه کیفیت بخشی و اثرگذاری روند یادگیری مواجه هستند. رویکردهای سنتی که بر انتقال یک سویه اطلاعات تاکید دارند، دیگر پاسخگوی نیازهای متنوع و پویای یادگیرندگان در عصر حاضر نیستند. در این راستا، الگوی یادگیرنده محور به عنوان پارادایمی نوین مطرح می شود که در آن تمرکز از معلم و آموزش به سمت فراگیر و فرآیند یادگیری او تغییر می یابد. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر اجرای راهبردهای یادگیرنده محور بر کیفیت آموزش در مقطع ابتدایی و متوسطه اول شهر اهواز انجام شده است. روش پژوهش از نوع ترکیبی (کیفی–کمی) بوده و داده ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه نیمه ساختاریافته با معلمان و مدیران، و نیز پرسشنامه محققساخته در نمونه ای متشکل از ۳۰۰ دانش آموز و ۵۰ مربی جمع آوری گردید. یافته های تحقیق حاکی از آن است که پیاده سازی اصول یادگیرنده محوری، موجب افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، تقویت مهارت های تفکر انتقادی و خلاق، و بهبود نگرش نسبت به محیط های یادگیری شده است. همچنین موانعی همچون مقاومت در برابر تغییر، کمبود منابع و الزامات آموزش معلمان، چالش های مهمی در مسیر تحول شناسایی شدند. بر اساس نتایج، به نظر می رسد گذار از نظام معلم محور به یادگیرنده محور نه تنها یک انتخاب، بلکه یک ضرورت انکارناپذیر برای ارتقای کیفیت آموزشی و تربیت شهروندان توانمند در جامعه آینده است.

کلیدواژه ها:

کیفیت بخشی آموزشی ، رویکرد یادگیرنده محور ، مشارکت فعال ، مهارت های تفکر ، نظام آموزشی.