وقتی دانش آموز محور می شود؛ بازتعریف نقش آموزگار در کلاس های امروز

تحول پارادایم های آموزشی از مدل های سنتی مبتنی بر انتقال صرف دانش به رویکردهای نوین دانش آموزمحور، یکی از مهم ترین دگرگونی های معاصر در حوزه تعلیم و تربیت است. این مقاله به بررسی عمیق پیامدهای نظری و عملی این تغییر بنیادین بر نقش محوری آموزگار می پردازد. در مدل سنتی، معلم به عنوان منبع اصلی و تنها توزیع کننده اطلاعات عمل می کرد و دانش آموز حضوری منفعل داشت. اما در پارادایم دانش آموزمحوری، تمرکز از «آنچه تدریس می شود» به «چگونه آموخته می شود» و «آنچه آموخته می شود» منتقل شده است. این پژوهش تحلیلی نشان می دهد که نقش آموزگار از «سخنران اصلی» به «تسهیل گر یادگیری» (Facilitator)، «معمار محیط یادگیری» (Learning Environment Designer)، و «راهنمای شناختی» (Cognitive Guide) ارتقا یافته است. بازتعریف این نقش مستلزم توسعه شایستگی های جدیدی در آموزگاران است؛ از جمله توانایی طراحی تجربیات یادگیری معنادار، مدیریت کلاس های متنوع از نظر سطح مهارت و نیاز، استفاده راهبردی از فناوری های آموزشی برای حمایت از خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان، و مهم تر از همه، توانایی پرورش مهارت های فراشناختی و انتقادی در متعلمین. این مقاله ضمن تشریح چالش های پیش رو، چارچوبی تحلیلی برای درک این گذار فراهم می آورد و تاکید می کند که موفقیت در آموزش مبتنی بر دانش آموز، در گرو پذیرش فعالانه و حرفه ای این تحول توسط بدنه آموزشی کشور است. این تغییر صرفا یک تعدیل روش تدریس نیست، بلکه یک تغییر هستی شناختی در فلسفه آموزش است که معلم را به عاملی فعال در ساختن معنا برای یادگیرنده تبدیل می کند.

کلیدواژه ها:

دانش آموزمحوری ، نقش آموزگار ، تسهیل گری یادگیری ، یادگیری فعال ، بازتعریف تعلیم و تربیت ، مهارت های فراشناختی