نظارت و سیاست گذاری در آموزش و پرورش

نظارت و سیاست گذاری در آموزش و پرورش به عنوان دو رکن اساسی و درهم تنیده در هدایت، ارتقا و پاسخگویی نظام های آموزشی ایفای نقش می کنند. این مقاله با رویکردی تحلیلی به بررسی ماهیت، ابعاد و ارتباط متقابل این دو مفهوم در بافت نظام آموزشی ایران می پردازد. هدف اصلی، تبیین نقش نظارت کارآمد به مثابه بازوی اجرایی و ارزیاب سیاست ها و همچنین تحلیل فرآیند سیاست گذاری به منزله چارچوب گذار کلان است. تمرکز بر این موضوع از آن جهت حائز اهمیت است که کارآمدی و اثربخشی هر نظام آموزشی در گرو هماهنگی و انسجام میان سیاست های تدوین شده و سازوکارهای نظارتی برای تحقق آن هاست. در این راستا، چالش های پیش رو از جمله ناکارآمدی در اجرای سیاست ها، کاستی های نظام نظارتی، موازی کاری و پراکندگی در تصمیم گیری مورد بررسی قرار می گیرد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که بهبود کیفیت آموزشی مستلزم استقرار یک نظام یکپارچه نظارت و ارزشیابی مبتنی بر اهداف سیاستی شفاف، مشارکت ذی نفعان و استفاده از داده های دقیق است. تقویت ارتباط حلقه های سیاست گذاری، اجرا و نظارت می تواند به خلق چرخه ای virtuoso از برنامه ریزی، عمل، بازخورد و اصلاح بینجامد. در نهایت، مقاله با ارائه جمع بندی و پیشنهادهایی در راستای تحول سازوکارهای موجود، بر لزوم حرکت به سمت الگویی پویا، منعطف و پاسخگو در نظارت و سیاست گذاری آموزشی تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: نظارت آموزشی ، سیاست گذاری ، نظام آموزشی ، ارزیابی کیفیت ، مدیریت آموزشی.