بررسی نقش معلمان در افزایش میل به حضور در مدرسه و یادگیری بهتر دانش آموزان

این مقاله به بررسی نقش حیاتی معلمان در ارتقای انگیزه درونی دانش آموزان برای حضور فعال در محیط مدرسه و تعمیق فرآیند یادگیری آن ها می پردازد. با توجه به تحولات بنیادین در نظام های آموزشی و نیاز به پرورش نسلی خلاق و متعهد، کیفیت تعاملات معلم-دانش آموز به عنوان مهم ترین عامل تعیین کننده اثربخشی آموزش شناخته می شود. در این پژوهش، ابتدا مبانی نظری انگیزش و یادگیری، از جمله نظریه خودتعیین گری و یادگیری اجتماعی، مرور شده است. سپس، تاثیر ویژگی های شخصیتی معلم، سبک تدریس، شیوه های بازخورددهی و حمایت عاطفی بر میزان تعلق خاطر دانش آموزان به مدرسه و اشتیاق آن ها به کسب علم تحلیل می شود. یافته ها نشان می دهد که معلمان توانمند با ایجاد محیطی حمایتی، امن، و از نظر علمی چالش برانگیز، می توانند به طور مستقیم بر کاهش غیبت، افزایش مشارکت کلاسی و بهبود نتایج یادگیری تاثیر بگذارند. در نهایت، راهکارهای عملی مبتنی بر پژوهش برای تقویت این نقش در سطح مدرسه ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

معلم ، انگیزش درونی ، یادگیری ، حضور دانش آموز ، تعلق خاطر به مدرسه ، خودتعیین گری ، تعامل کلاسی.