تحلیل راهبردهای تربیتی برای تقویت نظم پذیری دانش آموزان

نظم پذیری به عنوان یکی از مولفه های بنیادین رشد و پیشرفت تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان، نقشی حیاتی در فرآیند تعلیم و تربیت ایفا می کند. این مقاله با هدف تحلیل راهبردهای موثر تربیتی برای تقویت نظم پذیری در محیط های آموزشی، به بررسی مبانی نظری و عوامل موثر بر این سازه پرداخته است. در دنیای امروز که با چالش هایی نظیر افزایش استفاده از فناوری های نوظهور و تغییر پویایی های کلاس های درس مواجه هستیم، اتکای صرف به نظم بیرونی و تنبیهی دیگر کارآمد نیست. این پژوهش با رویکرد تحلیلی–مروری، به واکاوی دیدگاه های نظری (رفتارگرایی، شناختی–اجتماعی، سازنده گرایی و نظریه خودتنظیمی) در باب نظم پذیری پرداخته و عوامل فردی، خانوادگی و مدرسه ای موثر بر آن را دسته بندی می کند. یافته ها نشان می دهند که راهبردهای موفق نیازمند انتقال از مدل نظم تحمیلی به تقویت نظم درونی و خودتنظیمی هستند. تاکید بر مشارکت دانش آموز در تدوین قوانین، اجرای مدیریت مثبت کلاس توسط معلم، و آموزش مهارت های اجتماعی–هیجانی، به عنوان راهبردهای کلیدی برای نهادینه سازی نظم پذیری پایدار شناسایی شدند. در نهایت، این مقاله بر لزوم رویکرد سیستمی و همکاری خانه و مدرسه برای دستیابی به نتایج مطلوب تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

نظم پذیری ، راهبردهای تربیتی ، مدیریت کلاس ، خودتنظیمی ، آموزش مدرسه ای