نقش روش های نوین تدریس در ارتقای یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف مقاله حاضر تبیین نقش و کارکرد روش های نوین تدریس در ارتقای یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی و بررسی ابعاد شناختی، عاطفی و اجتماعی این رویکردهای آموزشی است. با توجه به تحولات گسترده نظام های آموزشی و ضرورت فاصله گیری از شیوه های سنتی معلم محور، این مقاله می کوشد نشان دهد که به کارگیری روش های نوین تدریس می تواند به بهبود کیفیت یادگیری، افزایش مشارکت فعال دانش آموزان و تعمیق فرایند یاددهی–یادگیری منجر شود. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات معتبر علمی انجام شده است. در این راستا، مفاهیم، نظریه ها و الگوهای مرتبط با روش های نوین تدریس، ویژگی های رشدی دانش آموزان دوره ابتدایی و پیامدهای آموزشی این روش ها به طور نظام مند تحلیل شده اند. یافته های مقاله حاکی از آن است که روش های نوین تدریس، از جمله یادگیری فعال، آموزش مشارکتی، تدریس مبتنی بر بازی و بهره گیری هدفمند از فناوری های آموزشی، نقش موثری در افزایش انگیزش تحصیلی، تقویت تفکر خلاق و انتقادی، بهبود تعاملات اجتماعی و ارتقای یادگیری معنادار دانش آموزان دارند. همچنین نتایج نشان می دهد که موفقیت این روش ها مستلزم توجه به شایستگی های حرفه ای معلمان، فراهم سازی محیط یادگیری پویا و حمایت های مدیریتی و آموزشی است. در مجموع، مقاله بر این نکته تاکید دارد که استفاده آگاهانه و برنامه ریزی شده از روش های نوین تدریس می تواند زمینه ساز تحول در آموزش ابتدایی و ارتقای پایدار یادگیری دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس ، یادگیری دانش آموزان ، آموزش ابتدایی ، یادگیری فعال ، انگیزش تحصیلی