نقش راهبردهای آموزش مشارکتی در تعمیق و پایداری یادگیری مفاهیم در دانش آموزان

آموزش مشارکتی به عنوان یکی از رویکردهای نوین یاددهی–یادگیری، تاثیر قابل توجهی بر تعمیق و پایداری یادگیری مفاهیم در دانش آموزان دارد. این رویکرد، با ایجاد فرصت های تعامل اجتماعی، گفت وگو، حل مسئله گروهی و تدریس همتایان، یادگیرندگان را از یادگیری منفعل و حفظی به یادگیری فعال، تحلیل محور و کاربردی هدایت می کند. در این مقاله، ابعاد شناختی و فراشناختی آموزش مشارکتی مورد بررسی قرار گرفته و نشان داده شده است که این فرایند موجب تقویت پردازش های سطح بالا، بازاندیشی و خودتنظیمی یادگیری می شود. همچنین پیامدهای عاطفی و انگیزشی آموزش مشارکتی، شامل افزایش انگیزش درونی، احساس تعلق به گروه، اعتماد به نفس و درگیری تحصیلی فعال، تحلیل شده است. مطالعه منابع و پژوهش های پیشین نشان می دهد که آموزش مشارکتی، علاوه بر ارتقای یادگیری مفاهیم، مهارت های اجتماعی، مسئولیت پذیری و توانایی انتقال یادگیری به موقعیت های جدید را نیز تقویت می کند. با وجود این، اجرای موفق آن با چالش هایی همچون نگرش های سنتی، محدودیت های زمانی و فیزیکی، مشارکت نابرابر دانش آموزان و نیاز به آموزش و توانمندسازی معلمان مواجه است. مقاله حاضر با مرور نظریه ها و پژوهش های علمی، راهبردهای عملی آموزش مشارکتی و پیامدهای آن را تحلیل می کند و نشان می دهد که طراحی هدفمند و هدایت آگاهانه فعالیت های گروهی، کلید تحقق یادگیری عمیق و پایدار است. یافته ها حاکی از ضرورت بهره گیری سیستماتیک از آموزش مشارکتی در کلاس های درس مدرن و توجه ویژه به تعامل اجتماعی، انگیزش و مهارت های فراشناختی در طراحی برنامه های آموزشی است.

کلیدواژه ها:

آموزش مشارکتی ، یادگیری عمیق ، تعامل اجتماعی ، انگیزش تحصیلی ، مهارت های فراشناختی