پیشرفت های جدید در درمان بیماری پارکینسون با تحریک عمقی مغز

بیماری پارکینسون یکی از اختلالات نورولوژیکی پیش رونده است که به تدریج بر توانایی حرکتی و عملکرد شناختی افراد تاثیر می گذارد. در حالی که درمان های دارویی به عنوان خط اول درمان شناخته می شوند، در موارد پیشرفته بیماری، تحریک عمقی مغز (DBS) به عنوان یک گزینه درمانی نوآورانه مطرح شده است. این تکنیک جراحی با ارسال پالس های الکتریکی به نواحی خاص مغز، علائم حرکتی پارکینسون را کاهش داده و کیفیت زندگی بیماران را بهبود می بخشد. پیشرفت های اخیر در زمینه طراحی دستگاه ها، استفاده از فناوری های تصویربرداری پیشرفته برای نصب دقیق الکترودها، و قابلیت تنظیم خودکار تحریک در پاسخ به نیازهای بیمار، موجب افزایش اثربخشی این روش شده است. علاوه بر کاهش علائم حرکتی، DBS می تواند به بهبود برخی از علائم روان شناختی و شناختی نیز کمک کند. با این حال، استفاده از این تکنیک با چالش هایی همچون عوارض جراحی، محدودیت های کاربرد در مراحل خاص بیماری، و نیاز به پیگیری های مداوم همراه است. این مقاله به بررسی پیشرفت های جدید در درمان بیماری پارکینسون با استفاده از تحریک عمقی مغز پرداخته و به ارزیابی تاثیرات آن، چالش ها و آینده این درمان در بیماری های نورولوژیک می پردازد.

کلیدواژه ها:

بیماری پارکینگسون ، توانایی حرکتی ، درمان دارویی ، تحریک مغزی