بررسی تاثیر آموزش مغزمحور بر توجه پایدار دانش آموزان ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش مغزمحور بر توجه پایدار دانش آموزان دوره ابتدایی مدارس ناحیه بهارستان ۱ شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی این ناحیه بود که نمونه ای از آنان به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده ها، آزمون سنجش توجه پایدار بود که پیش و پس از اجرای مداخله مورد استفاده قرار گرفت. گروه آزمایش در قالب یک برنامه آموزشی مبتنی بر اصول آموزش مغزمحور شامل فعالیت های چندحسی، یادگیری فعال و درگیری هیجانی آموزش دیدند، در حالی که گروه کنترل آموزش های معمول مدرسه را دریافت کردند. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که پس از کنترل نمرات پیش آزمون، تفاوت معناداری بین میانگین نمرات توجه پایدار گروه آزمایش و کنترل وجود دارد و آموزش مغزمحور موجب بهبود معنادار توجه پایدار دانش آموزان شده است. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که به کارگیری آموزش مغزمحور در دوره ابتدایی می تواند نقش موثری در تقویت تمرکز و تداوم توجه دانش آموزان ایفا کند و به عنوان رویکردی کارآمد در نظام آموزشی مورد توجه قرار گیرد.آموزش مغزمحور، توجه پایدار، دانش آموزان ابتدایی، یادگیری مغزمحور، کارکردهای شناختی

کلیدواژه ها:

آموزش مغزمحور ، توجه پایدار ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری مغزمحور ، کارکردهای شناختی