بررسی نقش ارزشیابی مستمر در بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش ارزشیابی از یادگیری با تاکید بر ارزشیابی مستمر در بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان است. نظام های آموزشی سنتی غالبا بر ارزشیابی پایانی و نمره محور تکیه دارند که این امر موجب غفلت از فرایند یادگیری، تفاوت های فردی و بازخورد موثر می شود. در مقابل، ارزشیابی مستمر به عنوان رویکردی فرایندی، امکان پایش مداوم پیشرفت یادگیرندگان و اصلاح به موقع آموزش را فراهم می سازد. این پژوهش با رویکرد تحلیلی–توصیفی و با استفاده از مطالعات نظری و پژوهش های پیشین، تاثیرات آموزشی، انگیزشی و تربیتی ارزشیابی مستمر را مورد بررسی قرار داده است. یافته ها نشان می دهد که ارزشیابی مستمر موجب ارتقای یادگیری عمیق و معنادار، افزایش انگیزش درونی، بهبود تعامل معلم و دانش آموز و کاهش اضطراب ناشی از امتحان می شود. همچنین، این رویکرد نقش موثری در تحقق عدالت آموزشی و توجه به تفاوت های فردی ایفا می کند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که استفاده از ابزارهایی مانند پوشه کار، خودارزشیابی، مشاهده کلاسی و فناوری های آموزشی، در صورت آموزش مناسب معلمان و فراهم بودن زیرساخت ها، می تواند اثربخشی ارزشیابی مستمر را افزایش دهد. در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت نهادینه سازی ارزشیابی مستمر در برنامه های درسی و سیاست های آموزشی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی مستمر ، ارزشیابی از یادگیری ، بازخورد آموزشی ، عدالت آموزشی ، یادگیری معنادار