بررسی تاثیر شیوه های نوین آموزشی بر افزایش مسئولیت پذیری و خودتنظیمی یادگیری

در عصر دانش محور کنونی، مسئولیت پذیری و خودتنظیمی در یادگیری به عنوان دو قابلیت ضروری برای تربیت یادگیرندگان مادام العمر شناخته می شوند. با این حال، نظام های آموزشی سنتی اغلب در پرورش این شایستگی ها ناتوان بوده اند. این مقاله نظری با هدف ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی برای تبیین نقش شیوه های نوین آموزشی در افزایش مسئولیت پذیری و خودتنظیمی یادگیری نگاشته شده است. مرور ادبیات نشان می دهد که روش هایی مانند یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری مشارکتی، آموزش مبتنی بر شایستگی و یادگیری شخصی شده با فناوری از طریق مکانیسم هایی چون افزایش خودمختاری، تقویت حس تعلق، ارائه بازخورد سازنده و امکان نظارت بر پیشرفت فردی، به رشد این قابلیت ها کمک می کنند. چارچوب پیشنهادی با تلفیق نظریه خودتعیین گری، نظریه خودتنظیمی یادگیری و اصول سازه گرایی اجتماعی، روابط علی بین ابعاد شیوه های نوین (از جمله طراحی تکلیف، نقش معلم، بستر فناوری و ارزیابی) را با مولفه های مسئولیت پذیری (پذیرش پیامدها، پیگیری تعهدات) و خودتنظیمی (برنامه ریزی، نظارت و ارزیابی خود) ترسیم می کند. استدلال می شود که کاربست نظام مند این چارچوب می تواند با ایجاد محیط های یادگیری توانمندساز، انگیزش درونی یادگیرندگان را تقویت کرده و آنان را به عوامل فعال و مسئول در فرایند یادگیری تبدیل کند. در نهایت، کاربردهای عملی این چارچوب برای معلمان و طراحان آموزشی و همچنین محدودیت های آن مورد بحث قرار می گیرد.واژگان کلیدی: شیوه های نوین آموزشی، مسئولیت پذیری در یادگیری، خودتنظیمی یادگیری، چارچوب مفهومی تلفیقی، نظریه خودتعیین گری، سازه گرایی اجتماعی.