بررسی تاثیر خودتنظیمی شناختی بر انگیزش پیشرفت، درگیری شناختی و پایداری یادگیری بلندمدت دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر خودتنظیمی شناختی بر انگیزش پیشرفت، درگیری شناختی و پایداری یادگیری بلندمدت دانش آموزان متوسطه اول مدارس شهر قزوین در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ انجام شد. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی با تحلیل رگرسیون چندگانه بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان متوسطه اول مدارس شهر قزوین بود که از میان آن ها، ۳۰۰ دانش آموز (۱۵۲ پسر و ۱۴۸ دختر) با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودتنظیمی شناختی براون (۲۰۱۷)، پرسشنامه انگیزش پیشرفت آدامز (۲۰۲۰)، پرسشنامه درگیری شناختی شاپیرو (۲۰۱۶) و پرسشنامه پایداری یادگیری بلندمدت براون (۲۰۱۷) بود که با استفاده از مقیاس پنج درجه ای لیکرت پاسخ دهی شدند. داده ها با استفاده از تحلیل های توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار و تحلیل استنباطی شامل همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه بررسی شدند. نتایج نشان داد که خودتنظیمی شناختی با انگیزش پیشرفت (p<۰.۰۱, β=۰.۴۵)، درگیری شناختی (p<۰.۰۱, β=۰.۵۱) و پایداری یادگیری بلندمدت (p<۰.۰۱, β=۰.۴۸) رابطه مثبت و معناداری دارد. تحلیل رگرسیون چندگانه نیز نشان داد که خودتنظیمی شناختی به طور همزمان بر سه متغیر وابسته تاثیر مثبت و معنادار دارد (p<۰.۰۱). و نشان می دهد که آموزش و تقویت مهارت های خودتنظیمی شناختی می تواند انگیزش پیشرفت، درگیری شناختی و پایداری یادگیری بلندمدت دانش آموزان را افزایش دهد و زمینه را برای یادگیری فعال و مستمر فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی شناختی ، انگیزش پیشرفت ، درگیری شناختی ، پایداری یادگیری بلندمدت