بررسی تاثیرآموزش خودپنداره مثبت تحصیلی بر پشتکار تحصیلی و پیشرفت پایدار دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش خودپنداره مثبت تحصیلی بر پشتکار تحصیلی و پیشرفت پایدار دانش آموزان دوره متوسطه شهر قزوین در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه مدارس دولتی شهر قزوین بود که از میان آنان تعداد ۶۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۳۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت آموزش برنامه خودپنداره مثبت تحصیلی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله آموزشی دریافت نکرد و برنامه عادی مدرسه را ادامه داد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودپنداره تحصیلی لیو و وانگ (۲۰۰۵)، پرسشنامه پشتکار تحصیلی داک ورث و همکاران (۲۰۰۷) و شاخص پیشرفت پایدار تحصیلی مبتنی بر میانگین نمرات درسی دانش آموزان بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و آزمون t مستقل مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد آموزش خودپنداره مثبت تحصیلی تاثیر معناداری بر افزایش پشتکار تحصیلی دانش آموزان دارد (p<۰.۰۱, β=۰.۴۸) و همچنین موجب بهبود معنادار پیشرفت پایدار تحصیلی آنان شده است (p<۰.۰۱, β=۰.۵۲). یافته ها حاکی از آن بود که میانگین نمرات پشتکار تحصیلی و پیشرفت تحصیلی گروه آزمایش در مرحله پس آزمون به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل است و این تغییرات نشان دهنده اثربخشی برنامه آموزشی خودپنداره مثبت تحصیلی بر نگرش دانش آموزان نسبت به توانایی های تحصیلی خود، افزایش انگیزش درونی و استمرار در تلاش برای دستیابی به اهداف آموزشی می باشد.

کلیدواژه ها:

خودپنداره مثبت تحصیلی ، پشتکار تحصیلی ، پیشرفت پایدار تحصیلی