بررسی تاثیر آموزش اثربخش مبتنی بر بازخورد سازنده بر خودتنظیمی شناختی، یادگیری عمیق و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش اثربخش مبتنی بر بازخورد سازنده بر خودتنظیمی شناختی، یادگیری عمیق و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر کرمانشاه انجام شد. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان متوسطه اول مدارس دولتی شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از این میان، ۹۰ دانش آموز (۴۵ دختر و ۴۵ پسر) با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۷۵ دقیقه ای تحت آموزش اثربخش مبتنی بر بازخورد سازنده قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل برنامه آموزشی معمول مدرسه را دریافت کردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودتنظیمی شناختی زیمرمن ۲۰۰۲)، پرسشنامه یادگیری عمیق بیگز (۲۰۰۳) و پرسشنامه پیشرفت تحصیلی هتی (۲۰۰۹) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و تحلیل کوواریانس تک متغیره (ANCOVA) بررسی شد. نتایج نشان داد آموزش اثربخش مبتنی بر بازخورد سازنده تاثیر معناداری بر خودتنظیمی شناختی (p<۰.۰۱, β=۰.۴۸)، یادگیری عمیق (p<۰.۰۱, β=۰.۵۱) و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان (p<۰.۰۱, β=۰.۴۴) داشته است. و نشان می دهد آموزش اثربخش مبتنی بر بازخورد سازنده می تواند به عنوان یک راهکار موثر برای ارتقای مهارت های خودتنظیمی شناختی، یادگیری عمیق و عملکرد تحصیلی دانش آموزان متوسطه اول در شرایط مشابه کرمانشاه مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش اثربخش ، بازخورد سازنده ، خودتنظیمی شناختی ، یادگیری عمیق ، پیشرفت تحصیلی