بررسی تاثیر خودنظم بخشی انگیزشی بر درگیری تحصیلی پایدار، جهت گیری هدف و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر خودنظم بخشی انگیزشی بر درگیری تحصیلی پایدار، جهت گیری هدف و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهرستان آبدانان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه اول مدارس دولتی شهرستان آبدانان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۲۰۰ دانش آموز (۱۰۲ پسر و ۹۸ دختر) با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودنظم بخشی انگیزشی وولترز (۲۰۰۳)، پرسشنامه درگیری تحصیلی فردریکس، بلومنفلد و پاریس (۲۰۰۴)، پرسشنامه جهت گیری هدف الیوت و مک گرگور (۲۰۰۱) و شاخص پیشرفت تحصیلی بر اساس معدل نمرات پایان ترم دانش آموزان بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و روش های آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد خودنظم بخشی انگیزشی تاثیر معناداری بر درگیری تحصیلی پایدار (p<۰.۰۱, β=۰.۴۸)، جهت گیری هدف (p<۰.۰۱, β=۰.۴۵) و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان (p<۰.۰۱, β=۰.۴۱) دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد خودنظم بخشی انگیزشی توانست حدود ۳۴ درصد از واریانس درگیری تحصیلی پایدار، جهت گیری هدف و پیشرفت تحصیلی را تبیین کند (R²=۰.۳۴, p<۰.۰۱). این یافته ها حاکی از آن است که دانش آموزانی که توانایی بیشتری در تنظیم انگیزش خود دارند، مشارکت فعال تری در فعالیت های آموزشی نشان می دهند، اهداف تحصیلی یادگیری محورتر انتخاب می کنند و در نهایت عملکرد تحصیلی بهتری را تجربه می نمایند.

کلیدواژه ها:

خودنظم بخشی انگیزشی ، درگیری تحصیلی پایدار ، جهت گیری هدف ، پیشرفت تحصیلی