نقش ادبیات در کنترل عواطف و احساسات دانش آموزان مدارس

این مقاله به بررسی نقش موثر ادبیات در شناسایی، هدایت و کنترل عواطف و احساسات دانش آموزان در محیط مدرسه می پردازد و ادبیات را به عنوان ابزاری تربیتی و روان شناختی معرفی می کند. نویسنده با تکیه بر مبانی نظری تعلیم وتربیت و روان شناسی رشد، نشان می دهد که متون ادبی از جمله داستان، شعر، نمایش نامه و حکایات اخلاقی می توانند بستری امن برای بیان هیجانات، همدلی و خودشناسی دانش آموزان فراهم کنند. تحلیل مقاله حاکی از آن است که مواجهه هدفمند دانش آموزان با شخصیت ها و موقعیت های عاطفی در آثار ادبی، به تقویت هوش هیجانی، افزایش توانایی درک احساسات خود و دیگران و کاهش رفتارهای تکانشی منجر می شود. همچنین ادبیات با ایجاد فرصت گفت وگو، تفکر انتقادی و بازاندیشی تجربه های عاطفی، نقش مهمی در کاهش اضطراب، پرخاشگری و تنش های روانی دانش آموزان ایفا می کند. مقاله تاکید می کند که ادغام آگاهانه ادبیات در برنامه های درسی و فعالیت های فوق برنامه، می تواند به بهبود سلامت روان، رشد اخلاقی و تعادل عاطفی دانش آموزان کمک کند. در نهایت، نتیجه گیری مقاله بر این نکته استوار است که ادبیات، فراتر از یک ابزار آموزشی صرف، عاملی موثر در تربیت عاطفی و اجتماعی دانش آموزان و ارتقای کیفیت زندگی مدرسه ای آنان به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

ادبیات ، عواطف ، احساسات ، دانش آموزان ، مدارس