مطالعه کیفی تجربه زیسته معلمان از آموزش فراگیر در مدارس عادی

این پژوهش با هدف فهم عمیق تجربه زیسته معلمان از اجرای آموزش فراگیر در مدارس عادی ایران انجام شده است. آموزش فراگیر، رویکردی است که بر حق تمام دانش آموزان با هر گونه توانایی یا نیاز ویژه برای تحصیل در کلاس های عادی در کنار همسالان خود تاکید دارد. با وجود سیاست های رسمی در جهت ترویج این رویکرد، اجرای آن در عمل با چالش ها و پیچیدگی های بسیاری همراه است و معلمان به عنوان مجریان اصلی در خط مقدم این تحول آموزشی قرار دارند. این مطالعه با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری و از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق با معلمان مدارس عادی دارای تجربه تدریس به دانش آموزان با نیازهای ویژه، به کشف معنای ذهنی و توصیف غنی تجارب آنان پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که تجربه معلمان از آموزش فراگیر، آمیزه ای پیچیده از احساس مسئولیت اخلاقی، چالش های عملی طاقت فرسا، لذت های ناشی از پیشرفت و رشد حرفه ای، و احساس درماندگی در برابر کمبود حمایت ها است. مضامین اصلی استخراج شده شامل مواجهه با ابهام و ناآگاهی اولیه، تحمل بار کاری و عاطفی مضاعف، چالش تطبیق روش های تدریس و محتوا، تعامل با خانواده های دانش آموزان با نیازهای ویژه و نیز خانواده های دیگر، احساس تنهایی و فقدان شبکه حمایتی موثر، و در عین حال، تجربه معنا و رضایت حرفه ای عمیق است. این مطالعه نشان می دهد که موفقیت آموزش فراگیر فراتر از صدور بخشنامه است و مستلزم حمایت همه جانبه، آموزش تخصصی مستمر و ایجاد فرهنگ همکاری بین همه ذینفعان در مدرسه است.

کلیدواژه ها:

آموزش فراگیر ، تجربه زیسته معلمان ، پدیدارشناسی ، مدارس عادی ، دانش آموزان با نیازهای ویژه.