تمایل به پرداخت بازدیدکنندگان پارک های شهری برای خدمات پرنده نگری (مورد: پارک جمشیدیه تهران)

زمینه و هدف: پرنده نگری به عنوان شاخه ای از اکوتوریسم شهری، پتانسیل بالایی در تقویت آگاهی زیست محیطی و توسعه پایدار دارد. این پژوهش با هدف بررسی سنجش و تحلیل تمایل شهروندان تهرانی به پرداخت برای بهره مندی از خدمات پرنده نگری در پارک های شهری انجام شد.روش شناسی: این مطالعه با رویکرد توصیفی-تحلیلی انجام گرفت. داده ها از طریق پرسشنامه از ۱۵۸ بازدیدکننده جمع آوری شد. برای سنجش تمایل به پرداخت از مدل ارزش گذاری مشروط (CVM) و برای تحلیل همبستگی ها از ضریب اسپیرمن در نرم افزار SPSS استفاده شد.یافته ها: میانگین تمایل به پرداخت برای یک ساعت پرنده نگری ۲۴.۵ واحد (دههزار ریال) بود. بالاترین تمایل به پرداخت در افرادی با تجربه ترکیبی پرنده نگری در طبیعت (۳۴.۵۴) واحد و محیط شهری (۳۱.۹۰) واحد مشاهده شد. همبستگی معنادار بین تمایل به پرداخت و میزان آشنایی با پرنده نگری (۰.۳۳۶) و تجربه در طبیعت (۰.۳۰۲) وجود داشت، اما تجربه در پارک جمشیدیه تاثیر معناداری نداشت.نتیجه گیری و پیشنهادات: پارک جمشیدیه با برخورداری از ۱۱۲ گونه پرنده، پتانسیل بالایی برای اکوتوریسم شهری دارد. ایجاد و توسعه زیرساخت هایی از قبیل ایستگاه های مشاهده و تورهای آموزشی و ارائه بسته های خدماتی متنوع پیشنهاد می شود.نوآوری و اصالت: ین پژوهش به عنوان یکی از اولین مطالعات در ایران، با استفاده از مدل ارزش گذاری مشروط، تمایل به پرداخت برای پرنده نگری در پارک های شهری را بررسی کرده و چارچوبی کاربردی برای توسعه اکوتوریسم شهری ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

پرنده نگری ، اکوتوریسم شهری ، تمایل به پرداخت ، پارک جمشیدیه ، ارزش گذاری مشروط