مدل ساختاری رابطه نظریه خود با بهزیستی تحصیلی براساس نقش میانجی گر جهت گیری هدف در دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه

هدف پژوهش بررسی مدل ساختاری رابطه نظریه خود با بهزیستی تحصیلی با نقش میانجی جهت گیری هدف در دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه است. پژوهش حاضر از نوع توصیفی–همبستگی مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه شهر ساری در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ بود. نمونه ای ۳۵۰ نفری به روش در دسترس انتخاب شد. ابزارهای مورد استفاده شامل مقیاس نظریه خود، پرسشنامه بهزیستی تحصیلی و پرسشنامه جهت گیری هدف پیشرفت بود. تحلیل داده ها با استفاده از SPSS.v۲۶ و AMOS.v۲۳ و با به کارگیری تحلیل عاملی تاییدی و مدل یابی معادلات ساختاری انجام گرفت. شاخص های برازش، نرمال بودن، همخطی و مفروضه های تحلیلی مطابق استانداردهای آماری بررسی شدند. یافته ها نشان داد نظریه خود و جهت گیری هدف در مجموع ۴۵ درصد از واریانس بهزیستی تحصیلی را تبیین می کنند. باورهای افزایشی نظریه خود اثر مستقیم معناداری بر جهت گیری هدف گرایشی (β=۰.۲۹, p=۰.۰۰۹) و اثر غیرمستقیم مثبت و معناداری بر بهزیستی تحصیلی داشت (β=۰.۲۴۸, p=۰.۰۰۱). باورهای ذات گرایانه اثر منفی و معناداری بر جهت گیری هدف گرایشی (β=-۰.۳۶۶, p=۰.۰۰۱) و اثر غیرمستقیم منفی بر بهزیستی تحصیلی نشان داد (β=-۰.۲۱۰, p=۰.۰۰۱). جهت گیری گرایشی اثر مثبت و معنادار بر بهزیستی تحصیلی (β=۰.۴۸۰, p=۰.۰۰۱) و جهت گیری اجتنابی اثر منفی معنادار بر آن داشت (β=-۰.۲۷۶, p=۰.۰۰۱). مسیرهای میانجی براساس روش بارون و کنی تایید شدند. نتایج نشان می دهد باورهای افزایشی ذهنیت رشد از طریق جهت گیری هدف گرایشی موجب افزایش بهزیستی تحصیلی می شوند، در حالی که باورهای ذات گرایانه با جهت گیری های هدف اجتنابی و عملکردی مرتبط بوده و به کاهش بهزیستی تحصیلی منجر می شوند. این مدل می تواند مبنایی برای طراحی مداخلات آموزشی و انگیزشی در مدارس دخترانه باشد. هدف پژوهش بررسی مدل ساختاری رابطه نظریه خود با بهزیستی تحصیلی با نقش میانجی جهت گیری هدف در دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه است. پژوهش حاضر از نوع توصیفی–همبستگی مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه شهر ساری در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ بود. نمونه ای ۳۵۰ نفری به روش در دسترس انتخاب شد. ابزارهای مورد استفاده شامل مقیاس نظریه خود، پرسشنامه بهزیستی تحصیلی و پرسشنامه جهت گیری هدف پیشرفت بود. تحلیل داده ها با استفاده از SPSS.v۲۶ و AMOS.v۲۳ و با به کارگیری تحلیل عاملی تاییدی و مدل یابی معادلات ساختاری انجام گرفت. شاخص های برازش، نرمال بودن، همخطی و مفروضه های تحلیلی مطابق استانداردهای آماری بررسی شدند. یافته ها نشان داد نظریه خود و جهت گیری هدف در مجموع ۴۵ درصد از واریانس بهزیستی تحصیلی را تبیین می کنند. باورهای افزایشی نظریه خود اثر مستقیم معناداری بر جهت گیری هدف گرایشی (β=۰.۲۹, p=۰.۰۰۹) و اثر غیرمستقیم مثبت و معناداری بر بهزیستی تحصیلی داشت (β=۰.۲۴۸, p=۰.۰۰۱). باورهای ذات گرایانه اثر منفی و معناداری بر جهت گیری هدف گرایشی (β=-۰.۳۶۶, p=۰.۰۰۱) و اثر غیرمستقیم منفی بر بهزیستی تحصیلی نشان داد (β=-۰.۲۱۰, p=۰.۰۰۱). جهت گیری گرایشی اثر مثبت و معنادار بر بهزیستی تحصیلی (β=۰.۴۸۰, p=۰.۰۰۱) و جهت گیری اجتنابی اثر منفی معنادار بر آن داشت (β=-۰.۲۷۶, p=۰.۰۰۱). مسیرهای میانجی براساس روش بارون و کنی تایید شدند. نتایج نشان می دهد باورهای افزایشی ذهنیت رشد از طریق جهت گیری هدف گرایشی موجب افزایش بهزیستی تحصیلی می شوند، در حالی که باورهای ذات گرایانه با جهت گیری های هدف اجتنابی و عملکردی مرتبط بوده و به کاهش بهزیستی تحصیلی منجر می شوند. این مدل می تواند مبنایی برای طراحی مداخلات آموزشی و انگیزشی در مدارس دخترانه باشد.

کلیدواژه ها:

نظریه خود ، بهزیستی تحصیلی ، جهت گیری هدف ، معادلات ساختاری ، دانش آموزان دختر