مقایسه اثربخشی توانبخشی شناختی و ذهن آگاهی مبتنی بر کاهش استرس بر حافظه فعال و توجه پایدار در افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف

هدف پژوهش، مقایسه اثربخشی توانبخشی شناختی و ذهن آگاهی مبتنی بر کاهش استرس بر حافظه فعال و توجه پایدار در افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف بود. این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل و پیگیری سه ماهه انجام شد. نمونه شامل ۴۵ فرد مبتلا به اختلال شناختی خفیف بود که به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل گمارده شدند. مداخله توانبخشی شناختی و برنامه ذهن آگاهی مبتنی بر کاهش استرس در ۱۰ جلسه اجرا شد، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. حافظه فعال و توجه پایدار با ابزارهای استاندارد سنجش شدند و داده ها با تحلیل کوواریانس و تحلیل اندازه گیری های مکرر بررسی گردید. نتایج نشان داد هر دو مداخله موجب بهبود معنادار حافظه فعال و توجه پایدار شدند. مقایسه بین دو مداخله نشان داد توانبخشی شناختی اثربخشی بیشتری نسبت به ذهن آگاهی داشته و علاوه بر آن، آثار آن در مرحله پیگیری نیز پایدارتر باقی ماند. میزان بهبود در هر دو شاخص شناختی در گروه توانبخشی شناختی به طور قابل توجهی بیشتر از سایر گروه ها بود. هر دو روش درمانی برای تقویت توانایی های شناختی در افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف مفید هستند، اما توانبخشی شناختی مزیت بیشتری از نظر شدت و ماندگاری اثرات دارد. به کارگیری این روش می تواند راهبردی موثر در ارتقای عملکرد حافظه فعال و توجه پایدار در این گروه جمعیتی باشد. هدف پژوهش، مقایسه اثربخشی توانبخشی شناختی و ذهن آگاهی مبتنی بر کاهش استرس بر حافظه فعال و توجه پایدار در افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف بود. این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل و پیگیری سه ماهه انجام شد. نمونه شامل ۴۵ فرد مبتلا به اختلال شناختی خفیف بود که به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل گمارده شدند. مداخله توانبخشی شناختی و برنامه ذهن آگاهی مبتنی بر کاهش استرس در ۱۰ جلسه اجرا شد، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. حافظه فعال و توجه پایدار با ابزارهای استاندارد سنجش شدند و داده ها با تحلیل کوواریانس و تحلیل اندازه گیری های مکرر بررسی گردید. نتایج نشان داد هر دو مداخله موجب بهبود معنادار حافظه فعال و توجه پایدار شدند. مقایسه بین دو مداخله نشان داد توانبخشی شناختی اثربخشی بیشتری نسبت به ذهن آگاهی داشته و علاوه بر آن، آثار آن در مرحله پیگیری نیز پایدارتر باقی ماند. میزان بهبود در هر دو شاخص شناختی در گروه توانبخشی شناختی به طور قابل توجهی بیشتر از سایر گروه ها بود. هر دو روش درمانی برای تقویت توانایی های شناختی در افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف مفید هستند، اما توانبخشی شناختی مزیت بیشتری از نظر شدت و ماندگاری اثرات دارد. به کارگیری این روش می تواند راهبردی موثر در ارتقای عملکرد حافظه فعال و توجه پایدار در این گروه جمعیتی باشد.

کلیدواژه ها:

اختلال شناختی خفیف ، توانبخشی شناختی ، ذهن آگاهی مبتنی بر کاهش استرس ، حافظه فعال ، توجه پایدار