آموزش مهارت های اجتماعی در دوره ابتدایی: راهبردهای تعاملی، چالش های نهادینه سازی و هم افزایی مدرسه-خانواده

بررسی های روان شناختی-تربیتی نشان می دهند که کسب شایستگی های بنیادین اجتماعی در دوران ابتدایی، پیش شرط اساسی برای سازگاری موفقیت آمیز فردی، پیشرفت آکادمیک و عملکرد اجتماعی در مراحل بعدی زندگی است؛ شایستگی هایی که طیف وسیعی از توانایی ها نظیر تنظیم هیجانی، تسهیل حل اختلاف و برقراری ارتباطات موثر را در بر می گیرند. این پژوهش با هدف تحلیل استراتژی های بهینه جهت ارتقای این مهارت ها در کودکان ابتدایی تدوین شده است. در هسته این بررسی، ضرورت طراحی مداخلات آموزشی متناسب با نیازهای خاص هر دانش آموز قرار دارد؛ مداخلاتی که بر یادگیری عملی از طریق فعالیت های گروهی و بازی های هدفمند استوار باشند تا مفاهیم انتزاعی به تجربه های ملموس بدل شوند. تقویت خودآگاهی و مدیریت موثر حالات درونی به عنوان یک مداخله کلیدی برای مهار رفتارهای ناکارآمد و تسهیل روابط سالم مورد تاکید قرار گرفته است. علاوه بر این، اثربخشی این فرآیند به شدت وابسته به ایجاد هم افزایی میان محیط مدرسه و خانه است؛ لذا، برگزاری کارگاه های آموزشی مشارکتی برای والدین و ادغام این مهارت ها در برنامه های روزانه، امری اجتناب ناپذیر است. استفاده نوآورانه از فناوری های نوین مانند بازی های شبیه سازی شده نیز به عنوان ابزارهایی جذاب برای تقویت این مولفه ها معرفی می گردد. جمع بندی نهایی بر این نکته استوار است که تنها یک رویکرد جامع، چندلایه و مشارکتی قادر است زمینه را برای پرورش نسلی با مهارت های اجتماعی بالا و آمادگی کامل جهت تعاملات پیچیده آینده فراهم آورد.