از ارتباط سنتی تا تعامل هوشمند خانه و مدرسه

مدیریت موثر ارتباط بین خانه و مدرسه، به عنوان یک اصل کلیدی در بهبود کیفیت آموزش و موفقیت همه جانبه دانش آموزان شناخته می شود. رویکردهای سنتی در این حوزه، اغلب محدود به ارتباطات یک طرفه، مناسبات صوری و متمرکز بر حل مسئله پس از وقوع بوده اند. با تحولات سریع اجتماعی، فناورانه و نیازهای متنوع جامعه یادگیرندگان، ضرورت به کارگیری رویکردهای نوین، مشارکتی و پیش گیرانه بیش از پیش احساس می گردد. هدف این مقاله، بررسی و تحلیل رویکردهای نوین در مدیریت ارتباط خانه و مدرسه و تبیین مبانی، سازوکارها و پیامدهای آن هاست. این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از مطالعه کتابخانه ای و مرور نظام مند منابع انجام شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که رویکردهای نوینی همچون «مشارکت واقعی و توانمندساز»، «ارتباطات دیجیتال و تعاملی»، «مدرسه محوری مبتنی بر جامعه» و «راهبردی یکپارچه و داده محور» در حال شکل دهی به الگوهای جدید ارتباطی هستند. این رویکردها بر ایجاد شراکت دوسویه، شفافیت، استفاده از پلتفرم های فناورانه برای تعامل مستمر، نقش آفرینی فعال خانواده در فرآیند یادگیری و تصمیم گیری، و همچنین استفاده از داده های تحلیلی برای مداخلات هدفمند تاکید دارند. نتیجه نهایی حاکی از آن است که استقرار موفق این رویکردهای نوین، مستلزم تغییر در نگرش مدیران و معلمان، سرمایه گذاری در توسعه حرفه ای، فراهم سازی زیرساخت های فنی-حمایتی و تدوین سیاست های کلان پشتیبان در سطح نظام آموزشی است. این تحول، پلی برای ایجاد یک اکوسیستم یادگیری منسجم و حمایتی حول دانش آموز خواهد بود.

کلیدواژه ها:

ارتباط خانه و مدرسه ، رویکردهای نوین ، مشارکت خانواده ، فناوری های ارتباطی ، مدیریت آموزشی ، مشارکت جامعه محور.