آموزگار ابتدایی و نقش آن در کاهش وابستگی دیجیتال و آموزش استفاده متعادل از فناوری

با گسترش فناوری های دیجیتال، استفاده نادرست و بیش از حد از ابزارهایی مانند تلفن های هوشمند، تبلت و بازی های آنلاین در میان کودکان ابتدایی به یکی از چالش های مهم آموزشی و تربیتی تبدیل شده است. این وابستگی دیجیتال می تواند پیامدهای متعددی از جمله کاهش تمرکز، افت تحصیلی، اختلالات خواب، کاهش مهارت های اجتماعی و افزایش اضطراب و استرس در کودکان به همراه داشته باشد. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی کیفی و روش کتابخانه ای به بررسی نقش آموزگار ابتدایی در کاهش وابستگی دیجیتال و هدایت استفاده متعادل از فناوری پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که آموزگار ابتدایی می تواند با آموزش مهارت های خودکنترلی، سواد دیجیتال، مدیریت زمان و ارائه راهکارهای عملی، اثرات منفی استفاده بی رویه از فناوری را کاهش دهد. همچنین طراحی فعالیت های جایگزین غیر دیجیتال، تشویق به تعامل گروهی و همکاری مستمر با والدین، به شکل قابل توجهی وابستگی دیجیتال کودکان را کاهش داده و مهارت های اجتماعی، خلاقیت و توانمندی های فردی آنان را تقویت می کند. استفاده هدفمند و آموزشی از فناوری، به جای محدودیت کامل، موجب می شود که کودکان ابزارهای دیجیتال را به عنوان وسیله ای مفید برای یادگیری و رشد تجربه کنند و وابستگی صرفا تفریحی کاهش یابد. بنابراین، آموزگار ابتدایی با نقش هدایتگری، الگوسازی و برنامه ریزی دقیق، می تواند به پرورش رفتار دیجیتال سالم، ایجاد سبک زندگی متعادل و ارتقای سلامت روانی، اجتماعی و تحصیلی کودکان کمک کند. این پژوهش بر ضرورت طراحی برنامه های مدرسه محور، آموزش هدفمند و تعامل میان مدرسه و خانواده برای تربیت دیجیتال مسئولانه تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

وابستگی دیجیتال ، آموزگار ابتدایی ، استفاده متعادل از فناوری ، سواد دیجیتال ، مهارت های خودکنترلی