نقش واقعیت افزوده در آموزش علوم تجربی

تحولات شگرف در عرصه فناوری اطلاعات و ارتباطات، بسترهای نوینی را برای آموزش و یادگیری فراهم آورده است که در میان آن ها، واقعیت افزوده به عنوان یکی از فناوری های نوظهور و تاثیرگذار، جایگاه ویژه ای دارد. این فناوری با ادغام عناصر دیجیتال در محیط واقعی، قادر است تجربه های حسی چندگانه ای را برای یادگیرندگان خلق کرده و مرزهای میان دنیای فیزیکی و دیجیتال را در هم بشکند. در آموزش علوم تجربی که ماهیت آن مبتنی بر مشاهده پدیده ها، درک مفاهیم انتزاعی و انجام آزمایش ها است، واقعیت افزوده پتانسیل بالایی برای تبدیل مفاهیم خشک و انتزاعی به تجربه های ملموس و بصری دارد. قابلیت تعاملی بودن، نمایش سه بعدی اجسام و پدیده های علمی، و ایجاد محیط های شبیه سازی شده از جمله ویژگی هایی هستند که می توانند انگیزه یادگیری را افزایش داده و مشارکت فعال دانش آموزان را در فرآیند آموزش به دنبال داشته باشند. نتایج این تحلیل نظری نشان می دهد که واقعیت افزوده می تواند به عنوان یک ابزار قدرتمند در خدمت اهداف آموزشی علوم تجربی باشد، به شرطی که با درک صحیح از اصول آموزشی و طراحی آموزشی به کار گرفته شود. این فناوری با تغییر نقش دانش آموز از منفعل به فعال و فراهم کردن امکان یادگیری اکتشافی، می تواند کیفیت آموزش علوم را ارتقا دهد. در نهایت، مقاله بر این نکته تاکید دارد که استفاده از واقعیت افزوده نیازمند نگاهی نظام مند و برنامه ریزی شده است تا بتواند پتانسیل های خود را در جهت تعالی نظام آموزشی محقق سازد.

کلیدواژه ها:

واقعیت افزوده ، آموزش علوم تجربی ، فناوری آموزشی ، یادگیری تجربی