مقایسه تاثیر روش های تدریس مشارکتی و سنتی بر پیشرفت تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان در درس ریاضی دوره دوم ابتدایی شهر گلپایگان

هدف پژوهش حاضر، مقایسه تاثیر روش تدریس مشارکتی و روش تدریس سنتی بر پیشرفت تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان پسر پایه پنجم ابتدایی در درس ریاضی شهر گلپایگان بود. روش پژوهش، آزمایشی از نوع طرح های پیش آزمون-پس آزمون با دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر پایه پنجم ابتدایی شهر گلپایگان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که تعداد انها بالغ بر ۷۶۵نفر بوده که از میان آن ها ۴۵ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (آموزش مشارکتی و سنتی، ۳۰ نفر) و گروه کنترل (۱۵ نفر) تقسیم شدند. ابتدا پرسشنامههای پرسشنامه های خودکارآمدی ریاضی بتز و هاکت (۱۹۸۳) و پیشرفت تحصیلی فام و تیلور (۱۹۹۴) برای هر سه گروه اجرا شد (پیش آزمون). سپس آزمودنیهای گروه مداخله، برنامه آموزش مشارکتی را در قالب ۸ جلسه ۶۰ دقیقهای و هفتهای یک بار دریافت کردند؛ درحالی که گروه آزمایش دوم روش سنتی تدریس ارائه شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس و به کمک نرم افزار SPSS نسخه ۲۸ تحلیل گردید. نتایج پژوهش نشان داد که در مقایسه بین دو روش تدریس مشارکتی و روش تدریس سنتی؛ روش تدریس مشارکتی بر پیشرفت تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان اثربخش است (۰۱/۰>p). در روش تدریس مشارکتی دانش آموزان به جهت مشارکت در دسترسی به اطلاعات و محتوای آموزشی، باانگیزه و اشتیاق تحصیلی بیشتری به روند یادگیری میپردازند که منجر به ارتقاء پیشرفت تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی آن ها میشود.

کلیدواژه ها:

روش تدریس مشارکتی ، روش تدریس سنتی ، پیشرفت تحصیلی ، خودکارآمدی تحصیلی