تحلیل تاثیر گسترش فناوری های نوین آموزشی بر کیفیت یاددهی–یادگیری و تعاملات انسانی در مدرسه

این پژوهش با هدف تحلیل جامع تاثیر گسترش فناوری های نوین آموزشی بر دو محور اصلی «کیفیت یاددهی-یادگیری» و «تعاملات انسانی» در محیط مدرسه انجام شد. با به کارگیری روش تحقیق ترکیبی (کمی-کیفی) و رویکرد مطالعه موردی چندگانه، داده ها از طریق پرسشنامه، مشاهده مشارکتی و مصاحبه عمیق با ۴۰ معلم و ۲۰۰ دانش آموز در مدارس هوشمند و سنتی گردآوری شد. مدل تحلیلی بر پایه نظریه «اکولوژی فناوری» و «نظریه اجتماعی-فرهنگی یادگیری» استوار گردید. یافته ها نشان داد که فناوری های نوین در صورت یکپارچه سازی مناسب، می توانند به طور معناداری کیفیت یاددهی-یادگیری را از طریق شخصی سازی آموزش، افزایش تعامل محتوایی و دسترسی به منابع غنی بهبود بخشند. اما در سطح تعاملات انسانی، نتایج پارادوکسیکال بودند: درحالی که تعامل دانش آموز-محتوا و تعامل غیرهمزمان افزایش یافته بود، تعاملات رو در رو و عمیق عاطفی-اجتماعی در برخی موارد کاهش یافته و به سطوح کاربردیتر و وظیفه محور تبدیل شده بود. عوامل کلیدی تعدیل کننده این تاثیرات شامل صلاحیت فناورانه-تربیتی معلم، طراحی فعالیت های یادگیری مشارکتی و توازن بین محیط های فیزیکی و دیجیتال بود. در نتیجه، اثربخشی فناوری مستلزم «تغییر پارادایم آموزشی» است که در آن فناوری نه به عنوان هدف، بلکه به عنوان ابزاری در خدمت تقویت روابط انسانی و یادگیری معنادار قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: فناوری های نوین آموزشی ، کیفیت یاددهی-یادگیری ، تعاملات انسانی ، مدرسه هوشمند ، صلاحیت فناورانه-تربیتی ، اکولوژی یادگیری.