بررسی موردی نظام آموزشی ایران در دوران پساکرونا

همه گیری جهانی کووید-۱۹ نظام های آموزشی را در سراسر جهان دستخوش تغییرات اساسی و چالش های پیچیده کرد. نظام آموزشی ایران نیز از این تغییرات بی نصیب نماند و وارد دوره ای بحرانی و گذار شده است که نیازمند بازنگری و تحول ساختاری، تربیتی و فناوری است. این پژوهش با هدف تحلیل جامع نظام آموزشی ایران در دوران پساکرونا، از روش ترکیبی کیفی و کمی بهره گرفت و داده ها را از طریق پرسشنامه ها و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ذینفعان مختلف جمع آوری و تحلیل کرد. یافته ها نشان داد که نظام آموزشی ایران با چالش هایی نظیر ناهماهنگی ساختاری آموزش حضوری و مجازی، تشدید نابرابری های آموزشی به ویژه در دسترسی به فناوری، تضعیف ابعاد تربیتی مدرسه، و بحران هویت حرفه ای معلمان مواجه است. همچنین، نبود سیاست گذاری کلان، جامع و مشارکتی مانع تحقق تحول پایدار در نظام آموزشی شده است. این تحقیق بر ضرورت طراحی مدل های آموزش ترکیبی بومی، تقویت زیرساخت های فناوری، توانمندسازی معلمان و اولویت دادن به عدالت آموزشی تاکید دارد. این اقدامات می توانند فرصت های جدیدی برای ارتقای کیفیت و عدالت در آموزش پساکرونا فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

نظام آموزشی ، پساکرونا ، آموزش ترکیبی ، عدالت آموزشی ، فناوری آموزشی ، معلم ، تحول آموزشی ، ایران