نقش سبک های فرزندپروری بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش سبک های فرزندپروری بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان انجام شد. سبک های فرزندپروری به عنوان الگوهای نسبتا پایدار در تربیت کودک که شامل ابعاد پاسخگویی و требоваگرایی است، تاثیر عمیقی بر رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی کودک داشته و به تبع آن، بر عملکرد تحصیلی وی موثرند. این مطالعه به روش توصیفی-تحلیلی و با مرور نظام مند پیشینه پژوهشی داخلی و خارجی انجام پذیرفت. یافته ها نشان داد که سبک فرزندپروری مقتدرانه (ترکیب گرمی، پاسخگویی و انتظارات منطقی) به طور مثبت و معناداری با پیشرفت تحصیلی بالاتر، انگیزش درونی بیشتر، خودتنظیمی بهتر و سازگاری مدرسه ای مطلوب تری مرتبط است. در مقابل، سبک های مستبدانه (توقع بالا و پاسخگویی کم)، سهل گیرانه (پاسخگویی بالا و توقع کم) و غفلت ورز (توقع و پاسخگویی کم) به شیوه های مختلف با پیامدهای منفی تحصیلی مانند عملکرد پایین تر، اضطراب بیشتر، انگیزش بیرونی و کاهش عزت نفس همراه هستند. این روابط تحت تاثیر متغیرهای واسطه ای مانند خودپنداره تحصیلی، باورهای انگیزشی و مهارت های فراشناختی قرار می گیرند. بحث یافته ها بر اساس نظریه های تعیین کننده و ضرورت توجه به بافت خانواده در برنامه های آموزشی و مداخلات روانشناختی-تربیتی صورت گرفت. نتیجه گیری کلی حاکی از آن است که ارتقای آگاهی والدین و ترویج سبک فرزندپروری مقتدرانه می تواند به عنوان یک سرمایه گذاری موثر در زمینه پیشرفت تحصیلی و رشد همه جانبه دانش آموزان قلمداد شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: سبک های فرزندپروری ، پیشرفت تحصیلی ، سبک مقتدرانه ، سبک مستبدانه ، سبک سهل گیرانه ، خودتنظیمی ، انگیزش تحصیلی.