نقش مدرسه به عنوان نهاد تربیتی در ارتقای سلامت روان، تاب آوری و سازگاری اجتماعی دانش آموزان

این پژوهش با هدف تحلیل جامع نقش مدرسه به عنوان یک نهاد تربیتی کلیدی در ارتقای سه مولفه اساسی سلامت روان، تاب آوری و سازگاری اجتماعی دانش آموزان انجام شده است. روش تحقیق ترکیبی و از نوع اکتشافی متوالی بوده که در فاز کیفی با تحلیل مضمون اسناد بالادستی تربیتی و مصاحبه با متخصصان و در فاز کمی با اجرای پرسشنامه محقق ساخته بر روی ۲۲۰ نفر از معلمان و مدیران مدارس انجام پذیرفت. مدل تحلیلی پژوهش مبتنی بر چارچوب اکولوژیک برونفنبرنر و رویکرد مدرسه مثبت نگر طراحی گردید. یافته ها نشان می دهد مدرسه از طریق پنج مکانیزم کلیدی شامل ایجاد محیط ایمن و حمایتگر، اجرای برنامه های آموزش مهارت های زندگی، تامین خدمات راهنمایی و مشاوره موثر، پرورش رابطه معلم-شاگرد مثبت و توسعه مشارکت خانواده و جامعه، نقش تعیین کننده ای در ارتقای سلامت روان، تقویت تاب آوری و تسهیل سازگاری اجتماعی دانش آموزان ایفا می کند. همچنین چالش های عمده در مسیر تحقق این نقش شامل تمرکز صرف بر موفقیت تحصیلی، کمبود نیروی متخصص، نبود برنامه یکپارچه و فشارهای ساختاری شناسایی شد. این پژوهش نتیجه می گیرد که بازتعریف ماموریت مدرسه به عنوان کانون تربیت همه جانبه و نه صرفا آموزش دانش، ضرورتی انکارناپذیر برای پرورش نسلی سالم، تاب آور و سازگار است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: مدرسه ، نهاد تربیتی ، سلامت روان ، تاب آوری ، سازگاری اجتماعی ، مدرسه مثبت نگر