الگوی بهینه جلب مشارکت خیرین در توسعه زیرساخت های مدارس ابتدایی محروم

چکیده هدف این پژوهش، طراحی و ارائه الگوی بهینه برای جلب مشارکت موثر و پایدار خیرین در توسعه زیرساخت های مدارس ابتدایی مناطق محروم است. با به کارگیری روش تحقیق ترکیبی (کمی-کیفی) و رویکرد نظریه داده بنیاد، داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۳۰ نفر از خیرین مدرسه ساز فعال، مدیران مدارس محروم، مسئولان نهادهای متولی و تحلیل محتوای اسناد ۵۰ پروژه موفق جمع آوری شد. مدل نهایی در قالب یک الگوی پارادایمی متشکل از شرایط علی (آگاهی از محرومیت، مسئولیت پذیری اجتماعی، انگیزه های معنوی)، پدیده محوری (مشارکت هوشمند و همه جانبه نگر)، راهبردهای عملیاتی (شفافیت مالی، طراحی پروژه های خرد و کلان، ایجاد پیوند عاطفی)، زمینه های تسهیل گر (قوانین حمایتی، شبکه سازی نهادهای واسط)، شرایط مداخله گر (بوروکراسی اداری، نوسانات اقتصادی) و پیامدها (توسعه پایدار زیرساخت، توانمندسازی جامعه محلی، ارتقای کیفیت آموزش) استخراج شد. یافته ها نشان می دهد که مشارکت بهینه نه صرفا با دریافت کمک مالی، بلکه از طریق درگیرسازی خیر در فرآیند طراحی تا نظارت، ارائه گزارش اثرگذاری مستمر و ایجاد شبکه های اعتماد میان خیر، مدرسه و نهادهای نظارتی محقق می شود. این الگو می تواند به عنوان نقشه راهی برای سیاست گذاری و عمل در حوزه مشارکت های مردمی در توسعه عدالت آموزشی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: مشارکت خیرین ، مدارس ابتدایی محروم ، توسعه زیرساخت آموزشی ، عدالت آموزشی ، مسئولیت پذیری اجتماعی ، الگوی حکمرانی مشارکتی.