یادگیری ترکیبی (حضوری–مجازی) در ارتقای کیفیت آموزش رسم

درس رسم فنی به عنوان زبان صنعت و پایه و اساس بسیاری از رشته های مهندسی و هنری، نیازمند درک عمیق فضایی و مهارت های دقیق ترسیمی است. روش های سنتی آموزش که صرفا بر حضور در کلاس و ترسیم دستی متکی بودند، با محدودیت های زمانی و مکانی مواجه اند. از سوی دیگر، آموزش کاملا مجازی نیز در انتقال مفاهیم عملی و اصلاح خطاهای ظریف ترسیمی ناتوان است. این مقاله به بررسی تاثیر «یادگیری ترکیبی» (Blended Learning) به عنوان راهکاری میان این دو طیف می پردازد. این رویکرد با تلفیق انعطاف پذیری آموزش مجازی (برای مباحث تئوری و نرم افزاری) و تعامل چهره به چهره آموزش حضوری (برای رفع اشکال و کارگاه های عملی)، پتانسیل بالایی در ارتقای کیفیت یادگیری درس رسم دارد. نتایج نشان می دهد که مدل ترکیبی منجر به افزایش انگیزه، بهبود تجسم فضایی و مدیریت بهتر زمان کلاس می شود. در این راستا، به مطالعات پژوهشگران ایرانی برای بومی سازی این مدل اشاره شده است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: یادگیری ترکیبی ، آموزش رسم فنی ، مهارت های ترسیمی ، آموزش مهندسی ، تجسم فضایی ، آموزش الکترونیکی.