بررسی تاثیر توانمندسازی روان شناختی معلمان بر پذیرش و اجرای روش های تدریس نوین و دانش آموزمحو ر

تحول در نظام های آموزشی جهان و گذر از پارادایم های سنتی معلم محور به رویکردهای نوین و دانش آموزمحور، نیازمند تغییرات بنیادین در نگرش و عملکرد معلمان به عنوان کارگزاران اصلی تغییر است. پژوهش حاضر با هدف بررسی عمیق تاثیر سازه «توانمندسازی روان شناختی» بر میزان پذیرش و کاربست روش های تدریس فعال و نوین توسط معلمان انجام شده است. توانمندسازی روان شناختی به عنوان یک انگیزش درونی که از چهار مولفه احساس شایستگی، احساس خودمختاری، احساس موثر بودن و احساس معنی دار بودن شغل تشکیل شده است، نقش حیاتی در کاهش مقاومت در برابر تغییرات آموزشی ایفا می کند. استدلال اصلی مقاله این است که معلمانی که از نظر روان شناختی خود را توانمند احساس می کنند، ریسک پذیری بالاتری داشته و تمایل بیشتری به جایگزینی روش های سخنرانی محور با روش های اکتشافی، مشارکتی و حل مسئله دارند.در این مقاله، با مرور مبانی نظری و پیشینه پژوهش های انجام شده در بستر نظام آموزشی ایران، مشخص می گردد که بین ابعاد توانمندسازی و نوآوری در تدریس رابطه مستقیم و معناداری وجود دارد. یافته ها نشان می دهد که احساس «شایستگی» باعث افزایش اعتمادبه نفس معلم در مدیریت کلاس های پویا می شود و احساس «خودمختاری» به او اجازه می دهد تا سرفصل ها را با نیازهای دانش آموزان تطبیق دهد. همچنین، احساس «معنی دار بودن» انگیزه لازم برای تحمل دشواری های اجرای روش های نوین را فراهم می آورد. در نهایت، راهکارهایی برای مدیران و سیاست گذاران آموزشی جهت ارتقای سطح توانمندسازی معلمان ارائه شده است تا از این طریق، بستری مناسب برای پیاده سازی سند تحول بنیادین و بهبود کیفیت یادگیری فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: توانمندسازی روان شناختی ، روش های تدریس نوین ، رویکرد دانش آموزمحور ، نوآوری آموزشی ، شایستگی حرفه ای معلمان ، توسعه حرفه ای.