اثربخشی آموزش مبتنی بر تجزیه وظیفه در مهارت آموزی دانش آموزان با سندروم داون در مدارس استثنایی مقطع متوسطه اول

این پژوهش به بررسی و تحلیل تطبیقی اثربخشی راهبردهای مبتنی بر تجزیه وظیفه در آموزش مهارت های پیچیده به دانش آموزان دارای نشانگان داون می پردازد. هدف اصلی، روشن ساختن برتری ها و محدودیت های هر یک از زنجیره های پیش رو، پس رو و ترکیبی در پرتو اصول یادگیری رفتاری و شناختی است. روش شناسی این مرور، جستجوی نظام مند در پایگاه های اطلاعاتی داخلی شامل «مگ ایران»، «نورمگز»، «سیویلیکا»، و «پایگاه مرکز منطقه ای آموزش و توانبخشی معلولین جنوب شرق آسیا» برای مقالات منتشر شده از سال ۱۳۸۰ تا پایان ۱۴۰۲ خورشیدی بوده است. یافته ها نشان داد که به طور کلی، تمامی راهبردهای تجزیه وظیفه در افزایش خودمختاری و دستیابی به اهداف مهارتی موثر هستند. با این حال، «زنجیره پس رو» به دلیل کاهش بار شناختی و فراهم آوردن فرصت «خودموفقیت» سریع تر، در آموزش مهارت های دنباله ای معمولا نتایج بهتری از خود نشان داده است. «زنجیره پیش رو» بر درک مراحل اولیه و نظم دهی تاکید بیشتری دارد. بحث پژوهش بر اهمیت شخصی سازی آموزش، در نظر گرفتن درجه پیچیدگی مهارت و ویژگی های فردی دانش آموز، و لزوم تلفیق تجزیه وظیفه با آموزش های مبتنی بر مشاهده و بازخورد فوری استوار است. این مقاله پیشنهاد می کند که پژوهش های آینده بر مقایسه های طولی و اثر راهبردهای ترکیبی در محیط های غیرساختاریافته تمرکز نمایند.