تحلیل تاثیر برنامه ریزی اجتماعی بر بهبود کیفیت زندگی در جوامع محلی

کیفیت زندگی در جوامع محلی به عنوان یکی از شاخص های اصلی توسعه پایدار، همواره نیازمند توجه به ابعاد مختلف اجتماعی، فرهنگی و فیزیکی است. این مقاله با هدف تحلیل تاثیر برنامه ریزی اجتماعی بر بهبود کیفیت زندگی در جوامع محلی انجام شده است. روش تحقیق در این مطالعه به شیوه مروری و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای بوده است؛ بدین صورت که داده های مورد نیاز از طریق بررسی منابع معتبر علمی، مقالات پژوهشی، پایان نامه ها و اسناد بالادستی گردآوری شده و با استفاده از روش تحلیل محتوا مورد ارزیابی قرار گرفته اند. یافته های مقاله در سه محور اصلی ارائه شده است: نخست، نقش حیاتی مشارکت مردمی در تقویت سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی و حس تعلق به مکان که منجر به پایداری نتایج توسعه می شود؛ دوم، تاثیر مستقیم زیرساخت های اجتماعی و فیزیکی برنامه ریزی شده بر سلامت جسمی و روانی شهروندان و ارتقای رفاه عمومی؛ و سوم، کارآمدی رویکردهای فرهنگ محور و بومی که با همسویی با ارزش های دینی و ملی، راهکارهای پایداری برای حل معضلات اجتماعی ارائه می دهند. و نتایج نشان می دهد که برنامه ریزی اجتماعی موفق، برنامه ریزی است که با تکیه بر مشارکت فعال مردم، عدالت فضایی و بومی سازی الگوها، توانمندسازی افراد را در اولویت قرار داده و از طریق هم افزایی میان نهادهای رسمی و مردمی، بهبود چشمگیری در شاخص های کیفیت زندگی ایجاد می کند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی اجتماعی ، کیفیت زندگی ، جوامع محلی ، مشارکت مردمی ، توسعه پایدار ، فرهنگ محوری.