بررسی تاثیر بکارگیری محیط های طبیعی به عنوان بستر اصلی یادگیری بر سلامت و پیشرفت تحصیلی

با افزایش نگرانی ها در مورد پیامدهای منفی دور شدن کودکان از طبیعت و شیوع اختلالات توجهی و روانی، استفاده از محیط های طبیعی به عنوان بستر اصلی یادگیری به یک رویکرد نوظهور و امیدبخش در تعلیم و تربیت تبدیل شده است. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر بکارگیری نظام مند محیط های طبیعی (مانند جنگل، باغ، ساحل و فضاهای سبز شهری) به عنوان فضای اصلی آموزشی، بر ابعاد سلامت و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. روش تحقیق در این مطالعه، مرور نظام مند پژوهش های کمی و کیفی انجام شده در این حوزه است. یافته ها نشان می دهد که یادگیری در طبیعت به طور همزمان بر دو حوزه سلامت و پیشرفت تحصیلی تاثیرگذار است. در حوزه سلامت، این رویکرد منجر به کاهش استرس، بهبود سلامت روان (کاهش علائم اضطراب و افسردگی)، افزایش سطح فعالیت بدنی و تناسب اندام، تقویت مهارت های حرکتی درشت و ظریف و ارتقای عملکرد سیستم ایمنی می شود. در حوزه پیشرفت تحصیلی، یادگیری در محیط طبیعی به تقویت انگیزه درونی و اشتیاق به یادگیری، افزایش توجه و تمرکز، ارتقای مهارت های حل مسئله و تفکر انتقادی، بهبود عملکرد در دروس علمی (علوم، ریاضی) و رشد خلاقیت و مهارت های زبانی و اجتماعی می انجامد. این تاثیرات از طریق مکانیزم هایی چون کاهش خستگی ذهنی، درگیر شدن چندحسی با محتوا، ایجاد زمینه برای یادگیری تجربی و خودانگیخته، و تقویت حس کنجکاوی و شگفتی حاصل می شوند. نتیجه گیری کلی حاکی از آن است که ادغام طبیعت در بافت آموزشی، نه یک فعالیت جنبی، بلکه یک استراتژی موثر و جامع نگر برای پرورش دانش آموزانی سالم تر، مشتاق تر و با عمق یادگیری بیشتر است. با این حال، موفقیت در گرو برنامه ریزی دقیق، آموزش معلمان و رفع چالش های ساختاری و ایمنی است.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر طبیعت ، یادگیری در محیط بیرون ، سلامت دانش آموزان ، پیشرفت تحصیلی ، محیط های طبیعی.